وای برمن چه کابوس سیاهی دیدم
من خدارادیدم
دیدمش در غُل و زنجیر، بجرمه خلقت
خالقم گفت به من ، که چه تاوان دادم بهر گِل سازی وگِل بازیه تو
جن و ابلیس همه دانستند که تو انسان چه مکاری و زشت
من نمی دانستم لیک آن نور براندم زدَرَم وتو خلقت کردم
وای برمن چه گناهی کردم
وای بر طعنه ی شیطان و اسیریه خدا ،ننگ بادت که شدی اشرف تزویر و ریا