
از همان روزی که به دنیا میآییم، دنیا برایمان لیستی از «نقشها» را آماده کرده است. انگار از قبل نوشتهاند که زن، باید در کجایِ پازلِ زندگی قرار بگیرد. باید «دخترِ» کسی باشد، «همسرِ» کسی بشود، یا «مادرِ» کسی باشد. و ما، در تمامِ این سالها، آنقدر درگیرِ ایفایِ بینقصِ این نقشها بودهایم که گاهی یادمان رفته خودمان کی هستیم.
اما سوال اینجاست: آن زنی که در لایههای زیرینِ این نقشها زندگی میکند، واقعاً کیست؟
وقتی تمامِ چراغها خاموش میشوند و من به خودم برمیگردم، دیگر نه همسری هستم که باید تکیهگاه باشد، نه مادری که باید فداکار باشد. در آن سکوتِ مطلق، من فقط یک «آگاهی» هستم؛ یک روح که کنجکاو است، که میترسد، که رویا میبیند، که گاهی از سنگینیِ سکوت لذت میبرد و گاهی از تنهاییاش به ستوه میآید.
زن بودن، به معنایِ داشتنِ یک «دنیای درونیِ متراکم» است. ما یاد گرفتهایم که به جایِ فریاد زدن، در خودمان زندگی کنیم. ما تماشاگرانِ دقیقِ جزئیاتی هستیم که دیگران از کنارش ساده رد میشوند؛ ترکیبِ عجیبی از لطافت و سرسختی. ما فقط «احساس» نیستیم، ما «تفسیر» هستیم. تفسیرِ لحظهها، تفسیرِ دردها و تفسیرِ شادیهایِ کوچک.
بزرگترین جسارتِ یک زن، این نیست که در نقشهای اجتماعیاش عالی باشد. جسارتِ واقعی، این است که در آینه نگاه کند و ببیند که «خودش» به تنهایی، یک «کل» است. نه یک «نیمه» برای کسی، نه یک «مکمل» برای دیگری . زن یک تمامیت است .
او زنی است که رویاهایش را نه در سایهیِ دیگران، که در روشناییِ ذهنِ خودش جستجو میکند. زنی که حق دارد گاهی گم شود، گاهی اشتباه کند، و گاهی فقط «باشد»؛ بدون اینکه بخواهد برایِ «زن بودن» یا «مادر بودن» یا «همسر بودن»، به کسی توضیح بدهد.
برگردیم؛ آن صدایی که در هه شنیده نمیشد.