تو از رؤیایت برایم گفتی، از نشانههای خوش یمن برایم گفتی. به همین خاطر حالا دیگر از هیچ چیز نمی ترسم، چرا که همان نشانه ها تو را به سمت من آوردهاند و من بخشی از رؤیای تو هستم،بخشی از سرنوشتت، همانطور که همیشه میگویی و اتفاقاً به همین خاطر است که میخواهم راهت را به سوی هدفت ادامه دهی.
برو و رؤیایت را دنبال کن. شاید باد شن ها را جابهجا کند ،اما صحرا همیشه همانطور که هست باقی خواهد ماند. عشق ما نیز چنین خواهد بود.« اگر من واقعا بخشی از رؤیای تو باشم ، روزی به من بازخواهی گشت»
عشق باعث میگردد ، جدایی سخت شود.
صحرا همیشه مردانمان را از ما میگیرد و همیشه هم آنها را به ما پس نمیدهد. ما این را میدانیم و به آن عادت کرده ایم. آنهایی که باز نمیگردند ،بخشی از ابرها میشوند ، بخشی از حیواناتی که در بیشه ها پنهان شده اند و یا آبی که از چشمه ها میخروشد،خواهند شد. آنها بخشی از همه چیز خواهند شد... آنها ، روح جهان خواهند شد .
بعضی هایشان هم باز میگردند و زنان دیگر در این امید که مردان آنها نیز روزی بازخواهد گشت، غرق در شادی خواهند شد. همیشه به آن زنها مینگریستم و به شادی شأن غبطه میخوردم. حالا من هم یکی از همان زن ها خواهم شد.
من یک زن صحرایی ام و به آن افتخار میکنم. میخواهم مَردَم همچون دانه های شن در باد آزاد باشد و اگر مجبور باشم ،حتی میپذیرم که بخشی از ابرها ، حیوانات و چشمههای صحرا شود که از آن مینوشم