آرامآرام از خودم عبور کردم،
نه با شتابی کور و نه با توقفی فرساینده،
بلکه با قدمهایی که هر کدام، باری از شانههایم برمیداشت.
آموختم که عبور، گاهی به معنای پشت کردن نیست،
بلکه یعنی پذیرفتن آنچه بودهام و گذشتن از آنچه دیگر نمیخواهم باشد.
زخمهایم را بوسیدم، خاطراتم را در صندوقی بیکلید گذاشتم،
و به راهی رفتم که در آن، خودِ تازهام منتظرم بود.
فهمیدم که بعضی جداییها از دیگران نیست،
از خودیست که سالها با آن زیستهای اما دیگر خانهات نیست.
و شاید راز آرامش همین باشد؛
که خودت را بدرقه کنی و در آغوش خویشتنِ نو برگردی.
#محمد امانی
