روزی بود که خودم را در سکوتی سنگین پنهان میکردم؛
کسی که تماشا میکرد، صبر میکرد، و امید داشت زندگی خودش مسیر را نشان دهد.
اما فهمیدم هیچ راهی نمیآید،
مگر آنکه خودم، راه شوم.
رشد، تماشایی نیست.
نمایشی ندارد، صدایی ندارد.
مثل دانهایست در دل خاک؛ در تاریکی، در خاموشی، در فشار.
اما همانجا، در دل آن فشار خاموش، تبدیل اتفاق میافتد.
آموختم که برای شکفتن، باید دل کند؛
از آسودگی، از ترس، از تکرار.
و من دل کندم.
آهسته، هر روز، از نسخهای که بودم،
عبور کردم.
کامل نشدهام.
اما دیگر آن آدم سابق نیستم.
و همین، یعنی حرکت… یعنی زیستن… یعنی رشد.
اگر این واژهها را میخوانی، شاید تو هم جایی در مسیر عبور از خویش ایستادهای.
پس تنها نیستی.
محمد امانی
— محمدامانی