
این فیلم، تلاشهای زنی را روایت میکند که دخترش به شکل فجیعی به قتل رسیده است. آنجلا، گویا پس از یک درگیری لفظی با مادرش میلدرد به بیرون از خانه میرود. حین قتل به او تجاوز و جنازهاش سوزانده میشود. فیلم، با نصب سه بیلبورد در مسیری کم تردد توسط میلدرد آغاز میشود. بیلبوردهایی که اعتراض زن به بینتیجه بودن پروندۀ دخترش است که مخاطب او، رئیس پلیس محبوب شهر، بیل ویلابی است، آغاز میشود. میلدرد در این اعتراض یکه و تنها است البته اگر از همراهی همکارش صرفنظر کنیم. حتی پسر و همسر سابق او در این ماجرا مثل تمام شهر مخالف او هستند. آنها نمیخواهند از پلیس خوب خود که از پدر روحانی تا دندانپزشک شهر همراه او هستند، قداستزدایی شود؛ بهویژه زمانی که همه میدانند او به سرطان مبتلا است و روزهای پایانی زندگی خود را سپری میکند. هیچکس دوست ندارد پایان زندگیِ اسطورهٔ شهر، توسط زنی بددهن و خشن که تقریباً هیچگاه لبخند نمیزند، بهیکباره خاکستری و یا حتی سیاه شود. سرسختترین مخالف زنِ عصیانگر، کیدسون، همکار آقای ویلابی است که هم خشن است و هم نژادپرست. او پس از مرگ آقای ویلابی، عصبانیت خود را بر سر آقای ولبی، کسی که بیلبوردها را به خانم هیز اجاره داده است خالی میکند و همین باعث اخراج او، توسط رئیس پلیس جدید که اتفاقاً سیاهپوست است میشود.
برخلاف انتظار، کسی که قرار است با مرگ آگاهانه بمیرد، آخرین مأموریت خود، یعنی پیداکردن قاتل را به پایان نمیرساند و تقریباً تلاشی هم برای آن نمیکند. آخرین کار زندگیِ او، گویا عشقورزیدن به همسر و کودکان خود است و نامههایی که پس از مرگ برای افراد مختلف بر جای گذاشته است. ما ویلابی را نمیشناسیم و فقط از آنجا میدانیم انسان خوشقلبی است که اجاره یک ماه بیلبوردها را به ویلابی پرداخت میکند، بدون آنکه اسمی از خود بر جای بگذارد. به نظر میآید هدف کارگردان از حضور ویلابی در فیلم، پررنگکردن تنهایی خانم هیز در گرفتن حق خود است. به نظرم کاراکتر آقای ویلابی شکل نگرفته است و شاید حذف او، لطمه زیادی به فیلم نزند.
بیشترین رویارویی میلدرد با کیدسون است. کاراکتر کیدسون هم به نظرم شکل نگرفته است. او از ابتدا تا میانه فیلم، پلیسی خشن است که یکباره با خواندن نامه ویلابی، به فردی خوشقلب و خوشسیرت تبدیل میشود. او پرونده آنجلا را از میان آتشی که میلدرد آن را بهتلافی سوزاندن بیل بردهایش راه انداخته است، نجات میدهد و به طور خیلی اتفاقی در میخانه با کسی روبهرو میشود که ما قبلاً او را در مغازۀ خانم هیز دیدهایم و اتفاقی خاطرهای از یک تجاوز و قتل مشابه را تعریف میکند. کیدسون گمان میکند که قاتل را پیدا کرده است و تلاش میکند او را شناسایی کند؛ ولی امید کوچکی که به میلدرد داده بود، ناامید میشود.
به نظرم اوج فیلم را در یکسوم ابتدایی مشاهده میکنیم. درست زمانی که علیرغم همه مخالفتها، خانم هیز به دنبال حق خود است و زمانی که ویلابی به او میگوید که فقط چند ماه زنده است، در پاسخ میگوید که پس بهتر است، کار خود را قبل از مرگ به پایان برسانی. پس از این شاهد هیچ صحنۀ تأملبرانگیزی نیستیم. در پایان فیلم، کیدسون و خانم هیز در دوراهی مجازاتکردن یا نکردن یک متجاوز و قاتل مشابه که کیدسون او را در میخانه ملاقات کرده بود، میمانند. برای من سؤال است که چرا باید مخاطب با چنین سؤالی روبهرو شود؟ آیا فیلم دنبال برانگیختن تأمل در این مورد بود؟
به نظرم فیلم Three Billboards Outside Ebbing, Missouri، فیلم بدی است. ما شخصیتها را نمیشناسیم. روایت، روایت جذاب و منطقی نیست و به نظرم، فیلم شکل نگرفته است.