
آقا من این خانم فاطمه مهاجرانی رو که میبینم یاد مدیر دبستانمون می افتم
یادتون میاد ؟ خانم اجازه ؟ انگشت اشاره بالا
چند بار به عنوان یه بچه ترسیده تنها تو یه محیط غریبه دستتو با ترس آوردی بالا ؟ خانم اجازه ؟
" نخیر اجازه نیست بگیر بشین " .
وقتی معلم میومد سر کلاس همیشه یکی بود میگفت : " خانم اجازه ! مشقا رو نمیبینید ؟ " اون الان دقیقا کجاست ؟ اونی که مشقاشو نوشته بود 5 صبح بلند میشد کیفشو مرتب میکرد دیکته هایی که دیشب نوشته بودو میزاشت تو کیفش مامانشو بیدار میکرد ، " مامان پاشو بریم مدرسه " . اول همه آفتاب نزده تو حیاط مدرسه نشسته بود بابای مدرسه رو هم هر روز اون از خواب بیدار میکرد .
وامیستاد تا من با روپوش چروکیده که دو تا دکمه نداشت جیبش پاره بود و کیفی که خالی از دفتر کتاب بود بیام بگه " من مشقامو نوشتم بیچاره " و منم دائم به تیک تاک ساعت نگاه میکردم یعنی میشه امروز معلممون نیاد؟ میشه امروز مشقا رو نبینه ؟ میشه امروزو خدا بخیر بگذرونه ؟ میشه یه معجزه بشه ؟ خوب بچه جون بکن اون دوتا صفحه مشقو بنویس دیگه .
نوستالژی قشنگی بود ؟ بیایم به امروز
خانم اجازه اینترنت وصل میشه ؟ ما کار داریم ما کار واجب داریم ( الکی میخواد کلش بازی کنه ) .
- فعلا به صلاح نیست
خانم اجازه میشه اینترنت رو ده دقیقه وصل کنید ما ببینیم هنوز کسب و کارمون زندس ؟
_ بچه بشین دشمن تو اینترنت نشسته بری گولت میزنه
خانم اجازه شیپیش تو جیبمون دوقاپ میندازه جون عزیزت بزار من برم تو اینترنت .
_ نهادهای ذی صلاح بررسی کنند اگر اجازه دادند به 150 هزار نفر از شما 80 میلیون که اینترنت لازم دارید میشه برید تو اینترنت
واکنش ما :
مدرکایی که تو کشو تهی کمد بود پروژه های عهد دقیانوس و چهارتا مقاله میفرستیم برای نهاد ذی صلاح با کلی بسم الله الرحمن الرحیم با صد تا صلوات با عکس رهبر شهید صفحه اولش .
دقیقا مثل دبستانمون که وقتی خانم نمیومد آقای ناظم میگفت : "اگر بجه خوبی باشید میزاریم برید تو حیاط توپ بازی حواس بچهای کلاس های دیگه رو پرت نکنید . مبصر پاشو بیا اسم خوب ها رو بنویس نیم ساعت دیگه میام هرکی اسمش تو خوب ها باشه میره توپ بازی" ، اونم تو ذهنش یار کشی میکرد برای فوتبال , تیم خودش خوبها بودن اونایی که فوتبال بلد نبودنو 10 تا گل میخوردن تیم رقیب ، اصلا به خوب بودن ما کار نداشت .
بعد نیم ساعت ناظم میومد 10 تا بچه ساکتو با یه توپ میفرستاد تو حیاط که 10 دقیقه مونده بود به زنگ تفریح ، ولی ما تو کلاس : سرخورده از این که مارو نبردن ، از اینکه احساس کردیم بچه خوبی نیستیم از اینکه فکر میکردیم زیاد تلاش نکردیم بچه خوبی باشیم کاش اون روز ساندیس زیر صندلی ناظم نمیزاشتیم ، کاش ماشینشو خط خطی نمیکردیم ، بیایم از امروز بچه خوبی باشیم در صورتی که اصلا نه تو معادلات مبصر نه تو معادلات ناظم هیچ کدوم از فکرای ما نقش نداشته .
این جنگه یروز تموم میشه اینترنتم یجوری وصل میشه ولی دل ما با اونایی که اینترنت پرو گرفتن صاف نمیشه . اگه فکر کردی اینترنت هیچ وقت وصل نمیشه میشه یجوری وصل میشه ، مثل اون روزی که نورچشمی ناظم نبودیم اما زنگ میخورد و همه فریاد کشان میپریدیم تو حیاط با قوطی سانتاپ فوتبال بازی میکردیم اون ده دقیقه ارزشش رو نداشت که هیچ کس تو یه حیاط پر بچه قوطی سانتاپو بهت پاس نده . بعد دبستان دیگه هیچ وقت ندیدیمشون اصلا نمیدونیم کجا هستن چیکار میکنن ؟ ولی تو خاطرات دبستان کاراکتر منفین واسه همون ده دقیقه توپ بازی تو حیاط خلوتی که از بچهای فوتبالیست گل زن خالی بود و پر از نورچشمی های ناظم و مبصر .