دل نوشته

خستم خسته مصیبت ها یکی پس از دیگری بر سرم هوار می شوند

نمی توانم ها مانند پتک بر سرم کوبیده می شوند و من هی می شکنم جوری می شکنم و به هزار تیکه تقسیم می شوم انگار که دیگر قرار نیست درست شوم زنبور منفی بافی در درونم حرکت می کند و هی با نیشش به من نیش می زند و درونم را پر از حس سمی می کند حتی اگر هم با برنامه پیش بروم و منظم باشم باز هم اخر شب یک سری از کار ها که در کاغذ مانده اند لبخند می زنند و می گویند ما را انجام ندادی دلم می خواهد در یک دریا فرو بروم غرق بشوم فقط صدای اب را حس کنم و شوری دریا رادیگر نه از تحقیر معلم طراحی خبری باشد نه از کار های مانده نه از پروژه های نا تمام از هیچ چیز خبری نباشد فقط اب باشد و مرجان و حرکت ماهی ها کلا در ارامشی تمام نشدنی فرو بروم و بیرون نیایم