وبلاگ قبلی رو بستم. از مرداد ۹۸ در تمام روزهای معمولی، مامن خوبی بود. در تمام شب هایی که سر زانوهام زخم شده بود، در تمام لحظههایی که سرم رو بالا گرفته بودم تا اشکهام نچکه و کسی نفهمه، در تمام ترافیکهایی که با اورتینکینگ میگذشت، پناهم بود. ولی یک از خدا بیخبر بددهنی پیداش شده بود و هرچی هم آیدی و ایمیل عوض میکردم ول کن معامله نبود.
اسم جستارنویس تفننی محبوبم رو سرچ کردم، پام رو کشوند به اینجا. اتفاقا پستی هم نداشت. جستارش رو از رهیده برای بار چندهزارم از لای قفسهها کشیدم بیرون. هنوزم به گریه میندازتم. گریه خوبه. گریههام عمدتا از سر دعوا شده. تازگیها کمتر کسی پیدا میشه که چیزی بگه و من از رقاقت محتوا گریهم بگیره، نه از طفلی بودن ما.