بچه که بودم یکی گفته بود: یکی از دونههای انار از بهشته. همهشو بخور تا یه وقت اون یدونه رو از دست ندی. (یکی از دلایلی که انار نمیخورم همینه، استرس میگیرم واقعا :)) )
حالا که دربهدر روزها و نشونههام، حالا که حس میکنم موش ناامیدی تمام ریسمانهامو جوییده، مثل خوردن اون دونههای انار شدم. هرروزی که میشه، عیده، عزاست، مناسبتیه؛ با تمام دوری و پارگیم میگم نه شاید این دفعه شد. بیا، بیا از دستش نده. شاید این دفعه همونی بود که تو باید یه ریزدعا میکردی و بعدا میرفتی به همه میگفتی 'آره بابا من فلان روز کارم راه افتادم اصلا.'
نمیدونم کاش نذاری این موشه همه رو بجوئه. من با هیچکدوم قسمتهای دارکی که تو پاچهمون رفته شاید از تو دور نشم، ولی با اینکه دونهی انارمو سالها پیدا نکنم چرا. اینو مطمئنم.