راسکولنیکوف بعد از جنایت باید عذاب وجدان شدیدی میگرفت ولی اینطور نبود چون عقیده داشت یک آدم شیاد را نابود کرده.ولی اگر شرمنده نبود چرا حالش بد شد؟از چه میترسید؟چرا باری بر دوشش سنگینی میکرد؟چرا میخواست اعتراف کند؟چرا پیش زمانوف سخن گفت و در آخر همه چیز را برای سونیا شرح داد؟
راسومیخین را دوست داشتم دوست خوبی بود به دلم نشست.از لوژین بدم میآید آدم پستی است به نظرم کسانی که قدرت ظاهری دارند برای اثبات این قدرت به دیگران و حتی خودشان دنبال افراد پایینتر میگردند تا با تحقیر آنها روح خود را آرام کنند. سودریگالوف چطور؟ زنش را با سم کشت ولی به دونیا تجاوز نکرد . چقدر شبیه رودیا بود هر دو آدم کشتند ولی به دیگران کمک کردند یعنی قلب هرکسی که جنایت میکند،سیاه نشده؟خب جور دیگری نگاه کنیم به این نتیجه میرسیم که هر کدام دلیلی داشتند،او دچار عشق و دیگری دچار فقر بود.
سونیا را چه بگویم؟به خاطر فقر تنفروشی کرد . او هم جنایت انجام داد ولی با پولش به خانوادهاش کمک میکرد با این حال مذهبی بود و به خدا و پیامبر ایمان داشت.تنفروشی میکرد ولی آدم خوبی بود:)
جایی در زندان سیبری که راسکولنیکوف بود زندانیان میخواستند به او حمله کنند چون او به خدا ایمان نداشت،یعنی به خاطر اینکه خدا و پیامبرش را راضی کنند میخواستند جنایت کنند.شاید هم چون از او بدشان میآمد دنبال دلیل قانع کننده بودند برای توجیه زشتی عملشان....
چقدر عجیب همه جنایت کردند ولی آدم های خوبی بودند،راسکولنیکوف جنایت کرد ولی خوب بود،سونیا تنفروشی کرد ولی آدم خوبی بود،سودریگالوف زنش را کشت ولی آدم خوبی بود.آدم های خوبِ بد...