درسکوتی پر از آرامش برروی ریگهای فرش شده آرام آرام قدم میزنم، تمام داشته هایم در ذهنم تدایی میشود،بابت همه ی آنها سپاسگزارم، بابت همه ی اتفاقهای خوبی که در طول زندگیم رخ داده سپاسگزارم، بابت تمام انسانها یی که خیری به من رساندهاند یادر سدد رساندن خیری به من هستند سپاسگزارم، بابت تمام موجودات هستی که دست به دست هم دادن تا به من خیر برسانن سپاسگزارم، آرام قدم میزنم، نسیم دلنوازی از سمت مشرق میوزد، داماد ماه در کمال زیبایی ابرهای مشوش را سپر کرده و آهسته در سیاهی شب قدم میزند،گوئی از نور عروس خورشید افسون گشته از پی آن روان است،یاکه حجله ی گیتی برعروس تنگ آمده اورا بر خلوتگهی دگر کشان است،یا که چون داروغه از بهر آسایش خلق در دل سیاهی شب در کوچه ها دوان است، کمی دوردست تر ستارگان میدرخشند،بر روی زمین اثر اندیشهی مردی نام آشنا (ادیسون)افسونگری می کند،گهگاهی در گوشه ای کرم شبتاب با کنایه برمن چشمک می زند؛همه نور دارن،نورتو کجاست ؟بغض گلویم را می فشارد، اشکم سرازیر می شود، در اندیشه فرو می روم،ناگهان نوری در اعماق وجودم نمایان می شود، آتش عشق زبانه میکشدوسراپای وجودم را فرا می گیرد، میخواهم فریاد بزنم، به اطرافم می نگرم، کرم شبتاب چون کودکی ملامت شده به پستویی خزیده، به آسمان می نگرم داماد ماه به خلوتگاه عروس خزیده، ستارگان چون قراولان بی داروغه در کوچه های شهر خاموش شب چرتک میزنند، افسونگر (ال)اتاق را ترک کرده، همه ی نورها به خاموشی می گراید، تنها من میمانم و نور امید ، نور امید دورنمایی از شهر رویاهایم رادر دل دنیایی که در دل تاریکی فرو رفته بر من مینمایاند.
آرامشی وصف ناپذیر تمام وجودم را فرا میگیرد ...
زندگیتان پر از نور امید، وجودتان پر از آتش عشق ، سوار بر مرکب اندیشه تک سوار شهر رویاهاتون باشید...?...