روح من هر نیمه شب سر می کشد به دخمه ها ، به قربتکده ها تا شاید انیس وهمدمی بیابد و دمی زیر چتر او بیاساید. ____________________________
در کوران ناملایمات گاهی باید خورشید شد و تابید، گاهی در ظلمات خزید، گاهی همچو رعد غرید، گاهی چو باران نرم نرمک بارید، گاه باید پای چاله ی آتش مادربزرگ نشست و قصه ها شنید، گاه باید بهر قصه شدن از پی رویاها دوید. _____________________________
روح بیقرار من از محدودیتها می گریزد، باظلم می ستیزد،گاه می دود از پی سراب، گاه میرسد به آب. _____________________
وچه قصه ی تلخیه این گذر عمر، تا که به خود آمدیم و از خواب غفلت بیدار شدیم این بانگ را شنیدیم؛
مرا در منزل جانان چه امن عیش چون هر دم*
جرس فریاد میدارد که بربندید محمل ها * _________________________
در شوره زار بی کسیها وقتی درماندم، فریاد برآوردم ؛ ای روزگار لعنتی، ای گراز پیر دندانهای خون چکان خودرا تا بن، در بازوان من فروبر، من مرد عجز و ناله و الحاح نیستم.
mehrdad.gh.gh