بسیاری از ما ساحل امن را با ساحل نجات اشتباه گرفته ایم ودر پی آن شاید سالهای سال با اشتباهی
بزرگ زندگی کرده ایم.
______________________
گاهی باید ساحل امن را رها کرد و دل به دریا زد یا غرق میشی یا به ساحل نجات میرسی، در هر دو حالت بهتر از ماندن ومرگ تدریجیه، بهتر از ماندن و پوسیدنه.
دریای پرخطر اما شاد بهتر از ساحل امن غمگینه.
________________________
گاهی برای رشد کردن باید بهای سنگینی پرداخت،
دل به دریا زد و خطر طوفان را به جان خرید،
یا که پرنده شد و از شاخه ای به شاخه ای پرید،
آنکه از بیم گرگ بیابان در ده بماند، چه دانست که سگهای کهدانی جسم و جانش خواهد درید،
آری، آنکه رشد نکرد بردگی کرد ،
در سینه نگه داشت دلی پر از درد،
از بیم تغییر مانده با رخساری زرد ،
همچنان در انتظار، تا که زمانه با او چه خواهد کرد ،
__________________________
گاهی اگر روزگار به کام نبود ،
بهتر است کنج ازلت گزینی ،
بنشینی و بنویسی تا با مردمان قرنها بعد از خودت زندگی کنی،
یا شاید اصلا تو امروز در جهان حضور داری تا با مردمان قرنها بعد از خودت زندگی کنی ،
پس بنویس و همچو خورشید نورافشانی کن تا ماندگار باشی.
در این جهان پر آشوب انسانهای بزرگی زیستهاند، ندای آزادی سرداده اند، نجات بشریت از بیغوله ی جهل یا نجات بشریت از زیر یوغ بردگی را خواستهاند،ابهتشان لرزه بر اندام رقیب افکنده،
اما گاهی محکوم به سر کشیدن جام شوکران شدن،
یا گاهی متهم و مجبور به هفت فرار و یک قرار شدن،
یا گاهی ترور شدن،
یا گاهی با نیرنگ درکنج محبس با آمپول هوا به حیاتش خاتمه دادن،
و گاهی هم دیو را در بند کشیده اند،
هر جا دیو صفتی به قدرت رسید، آزادی سرکوب شد.
هر جا ضحاکی بر مسند قدرت نشست، سر جوانان طعمه ی دوش شد.
و هرگاه فریاد آهنگری برخواست جهان سراپا گوش شد.
این قصه ایست که باید از مادر بزرگ تاریخ شنید، یا که چشم گشود و در لابلای صفحات تاریخ دید.
اما مادر دهر هنوز سقراطها، بهمن بیگی ها، لینکلن ها، صولت ها، کاوه ها و...خواهد زایید.
و شاید تو یکی از اینها باشی تا قوانین کابوس وار را در هم پیچی و طرحی نو دراندازی...
mehrdad.gh.gh