*شيخ اجل سعدي در بوستان حكايتی جالب در باب روزه دارد،*
او مي گوید:
روزه آن نيست كه غذا را از خود باز گيري تا باز خودت بخوري، بلكه هدف آن است كه از خود باز گيري تا ديگران بخورند و اصلا به همين دليل است كه براي قضاي روزه بايد به فقرا غذا داد!
خورنده كه خيرش برآيد ز دست
به از صائم الدهر دنيا پرست
مسلم كسي را بود روزه داشت
كه درمندهاي را دهد نان چاشت
وگرنه چه لازم كه سعيي بري
ز خود بازگيري و هم خود خوري