روزی روزگاری بود
آدمها همه جا تو دسته ها و فرقه های مختلف وجود داشتن.
اونا زندگی میکردن. برای لذت ، برای بقای آینده و برای همدیگه.
اونا مفاهیمی مثل عشق ،دوستی یا وفاداری رو درک میکردن و با این حال؛
اونا همدیگرو تیکه پاره میکردن و به سمت جلو میرفتن. مهم نبود نابود کردن همدیگرو دوست دارن یا نه. مهم نبود ازش میترسن یا نه. در هر حال اونا این کارو میکردن و بعد از مدتی براشون عادی میشد.
چون اونا بزرگ ترین دارایی بشریت رو فراموش کرده بودن. چیزی که باعث پیدایش نام بشر و باعث آغاز و ادامه یزندگی شده بود.
چیزی به نام انسانیت.
وقتی که صرف نظر از دین ،مذهب یا فرقه انسانیت رو فراموش میکردن اونا هیولاهایی وحشی میشدن که فقط به فکر چیزهای احمقانه ای مثل ثروت ، قدرت و هوس بودن. با این تفاوت که این هیولاهای انسان نما احساسات را درک میکردند.
متاسفانه؛ این کمک چندانی نمیکرد.
وقتی تنها چیزی که برایت مهم است احساسات خودت و آدمهای قلبت باشد همه چیز حتی بدتر میشود. آنوقت تو هیولایی نیستی که قربانی تمایلات وجودی اش شده. تو هیولایی هستی که قربانی عشقش به نزدیکانش شده. برایت مهم نیست چه بر سر دنیا می آید تا زمانی که احساساتت و کسانی که به آنها احساس داری سالم باشند.
و بعد از صدها سال، بشریت هنوز به درون دیوار های هیولاوار وجودش گیر افتاده و به سختی به دنبال چیزی که میگردد که با آن خلق شده. انسان هنوز هم به دنبال انسانیت میگردد.
معنای انسانیت چیست؟ خیلی ها نفهمیدند و نخواهند فهمید اما افرادی هم هستند که شجاعانه ابعاد هیولاوار غیر انسانی وجودشان را در هم شکستند و در حالی که مثل کبوتر ها آزاد بودند سعی کردند به انسان های دیگر یادآوری کنند با چه گوهری خلق شده اند.
با گوهری به نام : انسانیت
معنای انسانیت چیست؟
گاهی برای انسانیت باید کشت؛
گاهی برای انسانیت باید مرد؛
گاهی برای انسانیت باید صبور ماند؛
انسانیت یعنی هرگز اجازه نداری موجودات دیگر را فدای خودت و هوای نفسانی ات کنی. یعنی اجازه نداری بی دلیل بکشی و آسیب بزنی. یعنی نباید به خاطر تعصب نژادی تحقیر کرد.
انسانیت یعنی همه ی موجودات به اندازه ی اعمالشان ارزش دارند.
و در آخر
انسانیت مانند لبخند بی دلیلیست که ناگهان صورت دنیا را زیبا میکند.
مینو ابراهیمی✍️
تعملات شبانه?