ویرگول
ورودثبت نام
Sama
Sama
Sama
Sama
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

رگهایی پر از جادو

یکی از ترسای بزرگم اینه که کلماتم یه روزی ته بکشه.
کلمات جادوی منه! اگه جادوم تموم بشه چیکار کنم؟ بدون کلمه میتونم نویسنده باشم؟
خب نه؛ نمیتونم.
ولی ته کشید. کلمه هام ته کشید و ذوقم خاموش شد و انگیزم سرد. بعدش این ترس اومد سراغم که: اگه نتونم بنویسم مجبورم کس دیگه ای باشم. چون نمیتونم نویسنده باشم! ولی کی باشم؟دنکنه تبدیل بشم به یه زن خونه دار معمولی؟ نه نه امکان نداره! یه زن خونه دار معمولی آخرین چیزیه که میخوام باشم! من میخوام پرواز کنم! میخوام مشهور بشم! میخوام همه ی دنیا نوشته های منو بخونن! میخوام از انگیزه هام بدونن!
تا اینکه یه روز یه جمله ای خوندم: اولین نشانه ی نویسنده بودن این است که کسی نتواند ننویسد!
و خودمو به یاد آوردم که هر روز و هرشب قبل خواب ،موقعی که وقت آزاد داشتم و موقعی که حوصلم سر میرفت یا از این دنیا خسته میشدم میرفتم تو رویا های به قول مامانم "بی در و پیکر"! برای خودم داستان میساختم ... یه دنیای جدید خلق میکردم ...
به محض اینکه یه چیز قشنگ میدیدم برای خودم در موردش داستان میبافتم و حتی گاهی که افکارم خییییلی زیاد میشدن رشته های کلمه رو میدیدم که به هم میپیچیدن و جمله میساختن و جمله ها به هم میپیچیدن و یه داستان میساختن و داستانا به هم میپیچیدن و یه دنیا میساختن.
اینو دوست داشتم. این حس فوق العاده که میتونم هر حرف و کلمه ای که میخوامو کنار هم بچینم و هر چیزی که میخوام بسازم. مثل جهانی که از تخم مرغ ساخته شده یا مردی که به جای دماغ یه کبوتر رو صورتش داره.
و من فهمیدم. که تو خونمه رو! فهمیدم نویسنده بودن تو خونمه و کلماتم ته نمیکشن! هیچ وقت! اونا فقط گاهی لای شیارای مغزم مخفی میشن. ولی پیداشون میکنم. همه گاهی شکست میخورن . همه گاهی خسته میشن و چیزی که تو خونشونه رو گم میکنن. ولی اکثرا دوباره خودشونو پیدا میکنن. و این چیزیه که خوشحالم میکنه.
خب تموم شد! مرسی که گوش دادین! :)

۳
۰
Sama
Sama
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید