
ساعت 00:00 شب بود و ما امده بودیم بیرون. فکر میکنم خیلی خوش میگذشت اگر ان اتفاق نمی افتاد. دقیقا بعد از اینکه داشتیم با خوردن قهوه و کورن داگ می خندیدیم و تو به من نگاه میکردی.احساس کردم که گونه هایم داغ و سرخ شده است. برف میبارید. همیشه این ساعت را دوست داشتی. به قول خودت ساعت صفر. نه دیروز است، نه امروز. و زمانیست که میتوان خوشحال. زیرا اینطور است که تو وجود خارجی نداری. کسی تورا نمیبیند و تو از جهان فرار کردهای به بُعدی دیگر که کسی وجود ندارد. اما همه چیز طبق رویایت پیش نرفت. در آن زمان بود که اورا دیدم. مردی چکش به دست در تاریکی شب قدم بر میداشت.
و فقط خون. خون مانده بود از آن احساسات خوش. مرد چکشش را بر سر تو کوباند و تو مردی. این یک خاطره عجیب است زیرا که نه شیرین بود و نه تلخ. شب خوبی بود. لبخندت را دوست داشتم اما چه از مرگت بدتر؟
شاید آن مرد هم به این فکر میکرد که در ساعت صفر کسی جز خودش وجود ندارد. و او میتواند هرکار که میخواهد انجام دهد؟
یا شاید این فقط یک تئوری ساختگی از خودت بود؟
شاید هم من زیادی خندیدم. چارلی چاپلین میگوید اگر ناراحتی آنقدری گریه نکن که شادی نا امید شود و اگر خوشحالی آنقدری نخند که غم بیدار شود. من نحس بودم؟
او را دیدم. وقتی تورا میکشت و بقیه را هم، اشک میریخت. مشکلش چه بود؟