شاید دنیا یه کتابه.
خدا نویسنده‌اشه.
ما کاراکتراشیم.
و شاید...
ما ازون جور شخصیتایی نام برده شدیم که با اینکه خوبن(شاید...یه کوچولو؟) همه ازشون فرارین.
میدونین...من هر وقت چیزی مینویسم...نمیدونم چی مینویسم!
یعنی مراحل نویسندگی من اینطوریه که:
۱_اورثینک بیش از حد.
۲_یه ایده.
۳_ندونستن پایان داستان.
۳_نوشتن مقدمه برای ایده.
۴_شروع کردن موضوع ایده.
۵_همراه شدن با شخصیت داستان.
۶_هر لحظه تعجب کردن موقع خوندن چیزایی که مینویسم و نفهمیدن اینکه خودم نویسنده‌ام.
۷_انتخاب پایان بداهه.
یعنی...
یه همچین جوریه!
نویسنده ی دنیاهم مارو به عنوان شخصیت های داستان خلق کرد.
اما بعد خودش...مثل خیلی از ماها...با داستان همراه شد!
__________
