
ذهنم اشفتهاست. نمیدانم چگونه توضیح دهم چیزی را که خود نمیدانمش. همه در اتش سکوت میسوزند و زمانی که نیاز به شنیدنشان دارم در حال بد خویش غوطه ورند. دلم گرفتهاست. همدمم را گرفته اند گویی، دیگر هم سخنی ندارم و چه بگویم از این دلِ تنگِ بی یار؟ اقیانوسیست انگار که هرچه میشنود از غم در خود میگنجاند و سکوت میکند. خستهاست. همه ساکتند. چرا نوشته هایتان را از من دریغ میکنید و نمیگذارید عطش چشمانم و داستان هایتان خموش گردد؟ چرا هفته هاست در خود گم شدهاید؟ دلتنگتانم عزیزان من. دوستتان دارم.