
_از من چی میخوای؟
دوباره با نگاه سردش بهم خیره شد. موهای بلوند یخیاش چهرهاش را سردتر کرده بودند.
+نمیفهمی؟
صدایش را بلند کرد...
+نمیفهمی؟
او از پوشیدن لباس های باز، حتی یک نیمتنه شلوارک لذت میبرد. معمولا نیم تنه و شلوار های کوتاه میپوشید. یا فیش نت. با فقط یک دامن و یه نیم تنه ی خیلی کوتاه.
او اینطور بود. و چشمان آبیاش، که سردترش میکرد.
او چشمان روباهی داشت و خودش هم بسیار مکار بود.
زیرا او انسان نبود. او یک کیتسونه بود و همانقدر زیبا که یک روباه میتواند باشد.
دوباره سکوت کرد و سرش را پایین انداخت.
_به چی نگاه میکنی؟ میشه بازم کنی؟
با کفش پاشنه بلند خیلی باریکش روی سینهام فشار آورد. هرلحظه احساس میکردم الان است که سینهام سوراخ شود و قلبم برای اولین بار فضای بیرون را ببیند، از دیدن تصاویر واژه هایی که دردش من را شکنجه میداد سکته کند.
فریادم به فلک کشید و همان لحظه بود که پایش را برداشت و فهمیدم که او واقعا زیر پاشنه ی کفشش تیغهای کند کار گذاشته بود.
اما او اینطور کار نمیکرد.
روش کار او با درد نبود. با جسم کار نداشت؛ با روان من بازی میکرد.
+چهارسالت بود.
عذاب شروع شده بود...
+یادته از کی از یاد همه رفتی؟ اوه دختر! هیچکس تورو نمیخواست! از همون وقتی نبود که مامانت دوباره بچه دار شد؟ انگار به خاطر داداش کوچولوت از یادش رفتی!
_بس کن! کاری به جاناتان نداشت!
+چرا دیگههه. از همون وقت بود. تازه یه شب تو حموم داشت میکشدت. بعد چیشد؟ داداش کوچولوی پنج سالت اومد درو باز کرد و وقتی خواهر غرق در خونشو دید زد زیر گریه. تو دبدی که مامانت به خاطر اوت زود ولت کرد! بردت بیمارستان!
_چیزی تقصیر اون نبود. جاناتان نمیخواست اینطور بشه.
+شاید. ولی مامانت؟ اون حق این کارو نداشت! اخه...
صدامو بردم بالا.
_نگو!
یه لبخند ریز زد.
+اخه تو دستش فقط امانت بودی! حتی بچه ی واقعیشم نبودی! سرراهی بدبخت!
_چی؟ نه بس کن! هیچ ربطی به اون نداره.
من همیشه از یاداوری خاطراتم، چه بد چه خوب، لذت میبردم. و اون لحظه هم تنها چیزی که بهم کمک میکرد همین بود.
پسر کوچولوی یک ساله شروع به راه رفتن کرد. مادر و پدر از ذوق اشک میریختن. دختر کوچولوی پنج سالشون کجا بود؟ اوه درسته. مادر اونو توی یه پلاستیک زباله، توی انباری گذاشته بود تا خفه شهو بمیره. چند سال بعد بود. پسر کوچولوی هفت ساله مدرسه رفتنو آغار کرده بود و مادر با جون و دل به پسرش توی درس هاش کمک میکرد. دختر کوچولو کجاست؟ درسته... دوی مضخرف ترین مدرسه ی شهر داره از معلما به طرز مضخرفی کتک میخوره. چرا؟ چون تکلیفشو به جای هفت خط، شش خط نوشته بود. و وقتی که پسر سیزده و دختر هفده ساله شده بود، خونواده به خاطر دورع نوجوانی و نیاز یه محبت همیشه اجازه ی همکاری و مشورت به پسرشون میدادن اما دخترشون کجا بود؟ درسته توی اتاق زندانی شده بود چون اجازه میخواست برای بیرون رفتن با دوستش و این درحالی بود که مادر و پدر به پسرشون گفتند بره بیرون و خوش بگذرونه. اما پسر قبول نکرده بود. میخواست پیش خواهرش بمونه و حالشو بهتر کنه. وارد اتاقی شد که خواهر با چشمای خیس عکسای خوشحالیشو، توی سه سالگی با خونوادش پاره میکرد. از پشت بغلش کرد و چیزی در گوشش گفت: من مواظبتم. و در حال حاضر، دختر نوزده ساله بسته شده و به زمین افتاده بود.برادر کوچولوی محافظش کجاست؟
مضخرفه. حتی فکر کردن.
+هومممم. پس تو معتقدی برادرت دوست داره؟
_و همیشه محافظمه!
+الان کو؟
ساکت شدم... واقعا حرفی نداشتم.
+من میدونم.
_ببین اگه یه تار مو از سرش کم بشه من میدونم و تو روباه کثیف!
+اوه؟بازم فکر میکنی از منِ روباه کثیف قوی تری؟
اون رفت توی اتاق و با یه صندلی، که یه ادم بهش بسته شده بود برگشت. صندلی رو کشونکشون روبه روی من گذاشت.
_ج... جا... جاناتان؟
بغض مضخرفی توی صدام شنیده میشد.
+سوفی؟ توعم اینجایی؟
میخواستم سریع بپزم و بغلش کنم اما غیر از اینکه دستام بسته بود، روی زمین افتاده بودم و کاری از دستم بر نمیومد.
و ناگهان دیدم که اون روح روباه کثیف دست برادرمو باز کرد. اما جاناتان، خندید؟
لگد محکمی به پهلویم زد.
~اوه احمق جون!
_ن... نه! جاناتان مثل تو کثیف نیست! توعم یه روباه دیگه ای!
~تو دیگه... زیادی باهوشی! از کجا فهمیدی؟ الان که اینطوری به برادرت اعتماد داری...
به ظاهر عادی خودش برگشت. اوهم دختری زیبا بود.
~بزار ببینیش! اخه اونم همینقدر زیاد، مثل خودت بهت اعتماد داشت.
و دیدم یه پسر قد کوتاه، جاناتان دست بسته و خونی رو داخل اتاق اورد.
فریادم به هوا کشید و سعی کردم به سمت برادرم بخزم. افسوس که بی فایده بود.
/ابجی؟
_جاناتان! چی شده؟ چیکارت کردن؟ چرا خونیای؟
و گلوله های بی رنگی در چشمانش ظاهر شد.
/آبجی! اونا، اونا...
ولی پسر قد کوتاه اجازه ی حرف زدن به جاناتان نداد و با ارنج به شونش کوبید.
دختر دوم، یه شی چاقو مانند به سمتم اورد و بلافاصله توی پهلویم فرو کرد.
جیغی که کشیدم، گوش همه رو کر میکرد.
دختر به کارش ادامه داد تا وقتی که دیگه به سختی چهره ی جاناتان رو که از جون و دل گریه میکردو داد میکشید رو میدیدم. داشتم از حال میرفتم. زیر لب چیزی گفتم و به خاطره ها سپرده شدم.
/داشتم میگفتم دختر کوچولوی من. عمه ی تو، خواهر بزرگتر من قبل از مرگش، اخرین حرفی که بهم زد این بود"جاناتان، خوشحال باش، بدون من، دوست دارم"
*بابایی. این ترسناکه.
/هوم. درسته ولی منو خواهرم ادمای قویای بودیم. ما به اون عوضیا نشون دادیم که عشق واقعی چیه. وقتی جسد خواهرم جلوم بود، میدونستم که اون منو تا اخرش دوست داشت و من هم همینطور.
@شام امادست.جاناتان، سوفی، بیاین.
/واسه ی همین اسم اون دختر قوی رو روت گذاشتم. تا تو هم ادم قویای باشی....