صدای شیون و گریه بیمارستان را پر کرده بود.
خسته از اینهمه گریه و ناله بر روی صندلی های آبی رنگ بیمارستان نشست...
خسته بود! حس می کرد دیگر نفس اش بالا نمی آید! ماسک را از دهانش برداشت و کمی از آن هوای غمگین بیمارستان تنفس کرد.
کیف پولش را از جیب اش بیرون آورد و لای آن عکس دخترک اش را دید.
بغض سنگینی بین گلویش چسبید!
با دست هایش عکس را نوازش کرد.
دلش پر کشید برای بغل کردن و شانه زدن به موهای خرمایی رنگ دخترک شیرین زبانش!
دلش قنج رفت برای صدا زدن هایش...
عکس را بوسید. دلش تنگ شده بود! دیگر طاقت دوری نداشت. کاش می توانست از ته دل محکم بغلش کند و جبران اینهمه مدت را با یک بغل پس بدهد! حیف... نمی شود! او و دکتران و پرستاران دیگر باید به این دوری و دلتنگی ادامه می دادند(:
نویسنده: نغمه اردشیری(#دخترک)
کپی بدون اسم و هشتک نویسنده حرام!
