
*دوباره جلوی ایستگاه قطار نشسته بود.
می ترسیدم مریض شه توی این هوای سرد. تا
غروب جلوی قطار می نشست. و به مسافرا
نگاه میکرد؛غروب که می شد با نا امیدی برمیگشت
با اون کمر خمیده اش هی این راهو میرفت و
می اومد دلیل این کارشو نمی فهمیدم.
نشستم کنارش؛دستای چروکشو توی دستم گرفتم.
تا متوجه وجود من کنارش شد لبخندی بهم زد.
سلام کردماونم با لحن مادرانه ای جواب داد..
با شرمندگی پرسیدم:
_مادر جان برای چی هر روز توی این سرما میایایستگاه
قطار؟ خنده ای کرد و با دست هاش قطارو نشون داد:
_سی و خورده ای سال پیش پسرمو با این قطار
راهی اش کردم؛الان هر روز میام میشینم تا برگرده.
مردم میگن بر نمی گرده ولی من مطمئنم برمیگرده!
بغض گلومو پر کرد؛ با دستام آروم کمرشو نوازش کردم:
_مادر جان شاید برات سخت باشه غذا درست کنی
امشبو بیا خونه پیش من بمون..
لبخندی زد:
_نه امشب میاد باید برم غذا درست کنم
نمی خواستم نا امیدش کنم ولی اینجوری
فقط داشت خودشو اذیت میکرد:
_ولی شما دیروز هم منتظرش بودین نیومد
امروز هم نمیاد. نگاهی به قطار ها کرد:
_نه امروز فرق داره قرار واسش کتلت درست
کنم حتما میاد(:
همون شب پسرش اومد؛اومدو اونو با همون قطار ها
برد؛ بردش تا دیگه بی تابی نکنه(:
نویسنده: نغمه اردشیری(#دخترک)
کپی بدون اسم و هشتک نویسنده حرام!