آرامش

آرامش کلمه ی زیباییست، آرامش بهانه ایست برای احساس خوشبختی مطلق، می دانید گاهی آدمی باید خودش پرسه بزند در عرصه وجود خودش، خودش برای خود آرامش درونی به ارمغان بیاورد منتظر آدم های اطرافش نباشد

از آنها تمنای آرامش کردن نکند، خودش لحظه ای چشمانش را بر هم زند فکر کند به پروردگاری که او را خلق کرد خدایی که خون در رگ های او جاری کرد خدایی که لحظه ای از او چشم بر نمی‌دارد

وقتی که فکر کند به پروردگارش، آرام می‌شود

اگر وجود پروردگارش را با عمق جان درک کند

آرای آرامش همین حوالیست....