کانال رسمی طایفه غالبی حاجیوند:
🌿این متن روایتی مستند از زندگی و دلاوری های شاه بهرام است .مردی که با شجاعت و درایت خود نقش بی بدیلی در تاریخ ایل چهارلنگ بختیاری ایفا کرد.🌿
یکی از مهمترین و طولانیترین دورههای تفرقه و اختلاف در درون جامعه بختیاری، جدال میان دو خاندان حکومتگر ایلخانی و حاجیایلخانی بر سر ثروت و زمامداری بختیاری بوده است. جناح ایلخانی، شامل پسران و نوادگان حسینقلیخان و جناح حاجیایلخانی، شامل پسران و نوادگان امامقلیخان بود.
در نظام خانسالاری بختیاری، دو منصب «ایلخان» و «ایلبیگی» از بالاترین و مهمترین جایگاهها بهشمار میرفتند. ایلخان در رأس حکومت ایلی قرار داشت و ایلبیگ پس از او، مسئول رسیدگی به امور داخلی و گردآوری مالیات برای دولت بود.
در چنین دورهای، محمدخان سالار اعظم، معروف به محمدخان هیبرون، فرزند علیقلیخان سردار اسعد دوم، از سوی جناح ایلخانی مأمور وصول مالیات از ایل میوند باب چهارلنگ بختیاری شد. سالار اعظم برخلاف پدر که از روسای روشنفکر مشروطه خواه و سردار فاتح تهران بود، به خشونت، بیرحمی و شکنجهگری شهره بود.
ایل میوند، از زمان قدرتگیری حسینقلیخان ایلخانی—که مقتدرترین ایلخان تاریخ بختیاری شناخته میشود—هیچگاه تن به سلطه و حاکمیت خوانین دورکی نداده بود. از همینرو، مأموریت محمدخان هیبرون برای وصول مالیات معوقه ایل میوند، با شدت عمل و ایجاد رعب و وحشت همراه شد. او با صدها سوار مسلح وارد منطقه سالنکوه—جایگاه ییلاقی ایل میوند—گردید.
کدخدایان و بزرگان ایل میوند، طبق منش و رسم دیرین بختیاری، با احترام و بزرگواری از مهمانان هفتلنگ استقبال کردند. در حالی که مشغول پذیرایی بودند، سالار اعظم در اقدامی نامتعارف و تحریکآمیز دستور بازداشت بزرگان ایل را صادر کرد تا آنان تا زمان وصول مالیات در بازداشت بمانند.
وقتی خبر جسارت و بیحرمتی سالار اعظم به بزرگان ایل میوند به بهرامخان رسید، او برخلاف بسیاری که در چنین شرایطی دچار تردید میشدند، لحظهای درنگ نکرد. با مهارت کمنظیر در تیراندازی، تاکتیکهای جنگی و نبردهای چریکی، بهرامخان فوراً تفنگچیان تحت فرمانش را فراخواند؛ گروهی اندک اما ورزیده، چابک و آزموده.
با شناخت کامل از جغرافیای منطقه و بهرهگیری از هوش رزمی و چالاکی مثالزدنی خود، حملهای برقآسا را طراحی کرد؛ عملیاتی که بعدها در میان ایل، به نام «عملیات چریکی بیضایی» شناخته شد. شیوهای که با کمترین نفرات و بیشترین دقت و سرعت، قشون پرشمار دشمن را در هم میکوبید.
بهرامخان در پیشاپیش گروه، با تیراندازی ناب و دقیق، سواران سالار اعظم را یکی پس از دیگری زمینگیر کرد؛ تیرهایی که به مهارت افسانهای او گواهی میداد. فریادهای رزمندگان میوند، هرچند کمتر از سپاه دشمن بودند، در کوههای سالنکوه طنینانداز شد و بر روحیهٔ قشون دشمن سایه وحشت انداخت.
سالار اعظم که تصور میکرد با صدها سوار مسلح میتواند ایل میوند را درهم بشکند، در برابر این یورش ناگهانی و حسابشده غافلگیر شد. بهرامخان و یاران اندکش با حملاتی پیاپی و ضربتی، صفوف دشمن را از هم پاشیدند و قشون سالار اعظم را به شکست سختی وادار کردند. در نهایت، سپاه سنگین دشمن ناچار به عقبنشینی خفتبار شد و بزرگان ایل میوند آزاد گشتند.
این پیروزی، تنها یک نبرد نبود؛ نماد شجاعت، تدبیر و توان رزمی مردی بود که با نیروی اندک، با ایمان قلبی و مهارت جنگی بینظیر، دشمنی بسیار را به زانو درآورد. بسیاری انتظار داشتند ایلخانی برای تلافی به مناطق میوند نشین اردوکشی کند، اما محمدخان هیبرون به دلیل شکست و نارضایتی ایل، مورد سرزنش قرار گرفت. برای جلوگیری از تشدید اختلافات، ایلخانی بهرامخان را به چغاخور فراخواند و با اهدای هدایای ارزشمند، لقب شاهی را به او اعطا کرد.
از آن پس او را شاه بهرام نامیدند؛ لقبی که تا نسلها بر زبان ایل جاری ماند.
و ماجرا ادامه دارد…
@ghalbiha
کانال رسمی طایفه غالبی حاجیوند