🌿 یادنامهٔ زندهیاد خان آغاسی رحمت ، از تیره خدارحمی 🌿
پهلوانی که هیبتش مجلس و میدان را متحول میکرد.
خان آغاسی از چهرههای بنام و ماندگار بود؛ مردی که نامش با قدرت، جوانمردی، وقار مجلس و مردمداری در خاطرهها جاودانه شد. قامت رشید، اندام ورزیده و هیبت مردانهاش او را در نگاه مردم به پهلوانی تمامعیار بدل کرده بود؛ پهلوانی که همهٔ چهار و هفت بختیاری و لرستانی، قدرت و زور بازویش را ستایش میکردند.
اما آنچه او را فراتر از یک مرد نیرومند نشان میداد، سخنوری، مجلسنشینی و منش آرام و متینش بود. در هر مجلسی که حضور مییافت، با گفتار شیرین، وقار، و احترامی که به بزرگان و مردم میگذاشت، دلها را بهسوی خود میکشاند. قدرت و صلابتش در کنار ادب و بلندنظری، از او شخصیتی بیهمتا ساخته بود.
سِپَر جنگی آغاسی
سِپَر جنگی آغاسی هنوز هم موجود است؛ سپری از جنس چرمِ ستبر و چندلایه که گرفتنش در دست، کار هر کسی نیست. سنگینی این سپر تنها در وزنش نیست، بلکه در هیبت و نام آغاسی رحمت است که هنوز بر آن سایه افکنده و بزرگی صاحبش را به یاد میآورد. این سپر، نمادی از قدرت، صلابت و شجاعت اوست، یادگاری که نشان میدهد. او رستم دوران بود.
آزمونی از آتش؛ روایت خوانین لرستان
روایتی مشهور از حضور او نزد خوانین لرستان حکایت میکند. خوانین که از آوازه قدرت و هیبت او شنیده بودند، با نیرنگ قصد آزمودنش کردند. طبق رسم آن زمان، هنگام صرف غذا دستها را میشستند. خان لرستان دستور داد ظرف مسی از آب جوش بیاورند تا دست خان بختیاری را بشویند.
با آنکه خان بختیاری از ماجرا آگاه شد، با آرامشی مثالزدنی و بدون کوچکترین لرزشی، آب جوش را بر دستانش پذیرفت. پوست دستش کاملاً با شستن دست جدا میشد، ولی او به روی خود نیاورد و با همان هیبت و وقار بینظیر، کارش را ادامه داد. تمام مجلس در برابر هیبت و استقامت او در سکوت فرو رفت. سپس با متانت گفت: «اکنون نوبت خان است.» تنها قطرهای کوچک که بر دست خان چکید، فریادش بلند شد و اشک از چشمانش جاری گشت. این رخداد، مهر تأییدی شد بر استقامت و توان بیمانند او.
رویارویی پهلوانان؛ دیدار با حسن زورو
روایت دیگری از خوزستان نقل شده است؛ زمانی که عشایر برای خرید به آن دیار میرفتند، نام پهلوانی به گوش میرسید که او را حسن زورو میخواندند. هنگامی که از دلاوریها و توان جسمانی آغاسی برای او گفتند، باور نمیکرد و میگفت: «مگر کسی از من نیرومندتر هم هست؟» کنجکاوی او را به سوی منزل قشلاقی آغاسی در لیوس (ملک سیلا گچی که مربوط به تیره خدارحمی بود)، کشاند.
با ورود و دستدادن، حسن در همان ابتدا دست آغاسی را سخت فشرد. آغاسی که به نیت او پی برد، تنها اندکی فشار آورد؛ اما همان اندازه کافی بود تا خون از نوک انگشتان حسن زورو جاری شود. و اینگونه بود که حسن نیز به قدرت راستین آغاسی اعتراف کرد.
پهلوان مردم و صلحجویان
با همهٔ توان و نیرو، آغاسی هرگز از قدرتش برای آزار یا زورگویی کسی استفاده نکرد. همیشه یاور مردم، حامی صلح و کوشندهٔ سازش بود. ساخت جادهها و راهها در منطقه بخشی از خدمات اجتماعی او بود. در همان نواحی سنگی بزرگ، به اندازهٔ یک خودرو و با وزنی بیش از یک تُن وجود دارد که به گفتهٔ نزدیکان، آغاسی آن را جابهجا کرده است؛ یادگاری طبیعی از قدرتی که کمتر کسی در آن دوران و دیار به آن دست داشت.
خان آغاسی تنها پهلوان زور بازو نبود؛ پهلوانِ مرام، مجلس، سخن و انسانیت بود. نامش، چون یادش، بزرگ و گرامی است
@ghalbiha
کانال رسمی طایفه غالبی حاجیوند