عنايت به قلب پاك و خدمت خالصانه
حكايتي تامل برانگيز سيد محمد علي مباركه اي

دانشمند و خطیب معروف سید محمدعلی مبارکه ای از بزرگان مدفون در تخت فولاد در مورد مرحمت حضرت سیدالشهدا می نویسد: «در ماه رجب1351ق نویسنده از اصفهان به عزم زیارت حضرت سیدالشهدا روحنا الفدا حرکت نمود. برای نهار ظهر وارد قریه مورچه خور که نه فرسخ از اصفهان فاصله است وارد شده از مرکب فرود آمدیم. برای آنکه اطرافم جمعیت نباشد در جائی از معبر و مهمانخانه قدری دورتر بود لوازم استراحت یک ساعتی فراهم کردم. محمد حسین نامی که همراه من بود، به او دستور دادم که قدری ماست و پنیر و خربوزه تهیه کند. محمد حسین درب خانة رفت و از پیرهزنی قدری ماست خریده بود. از آنجائی که این صفات در اغلب عوام ایرانی به خصوص چنین موارد به ظهور میرسد که برای خرید چانه بزنند محمدحسین در ضمن خریدن ماست و چانه زدن به آن پیرزن گفته بود که این ماست را من برای زوار سیدالشهدا و سید محترمی میخواهم. پیرهزن به محض شنیدن، کاسه ماست را برداشته، که اگر برای زوار است من پول نمیخواهم، و کاسه ماست، خود به پیش من آورد و اصرار زیادی نمود که آنچه میخواهید به من دستور دهید، ما هم دستور نان و یک دانه خربوزه به او دادیم. فوراً حاضر کرد و مشغول خدمت شد و نگذارد که محمدحسین کاری را انجام دهد و در وقت حرکت محمد حسین را گفتم پنج قران به او بدهد پیره زن به گریه درآمد که من خدمت برای پول نکردم چون شنیدم شما سید و زوار قبر جدت هستی برای آن خدمت کردم که سلامی از منِ پیره زن که اسمم فاطمه است به قبر سیدالشهدا برسانید و مرا از خود ممنون سازید. با این مرحله با اصرار من خودم پول را با او دادم و قول دادم که من به عهد خود وفا خواهم کرد و از طرف تو سلام خواهم رسانید. فاطمه نهایت خرسند و تا وقت حرکت ایستاده و متصل همی دعای سلامتی سفر به من مینمود. تا آنکه بنده وارد کربلا شدم و با آنکه در اغلب از منازل سفارش این پیره زن را در خواطر خود تذکر میدادم. از حین ورود به کربلا تا زمانی که حرکت نمودم بکلی فراموش کردم که سلامی از طرف آن زن عرض کنم. تا آنکه شبی که از خاک عراق صباح آن روز بنا بود خارج شوم در خانقین در مهمانخانه میرزا علی افندی که یکی از عنصرهای پاک زمان محسوب میگردد، و در مسافرتهای خود کمتر نظیر این مرد را در اخلاق دیدهام شب بالای بام خوابیده بودم در عالم رؤیا خواب دیدم حضرت سیدالشهدا علیهالسلام را که در پای ایستگاه راه آهن با چند نفری ایستادهاند و هر کس از مرکب پیاده میشود از زوار اسم او را مینویسند و من در اندیشة این مطلب بودم که آیا اسم مرا نوشتهاند یا نه نوشتهاند، یک وقت دیدم آن حضرت یک نظر تبسم آمیزی به من فرمود و رو به منشی که همراه آن حضرت بود فرمودند بنویس سید محمد علی با نیابت از طرف فاطمه جان مورچه خواری. پس از این کلمه من از خواب بیدار شدم و از توفیق آن پیره زن و مرحمت آن حضرت متعجب بودم. ولی باز در قلبم وسواس و خیالات فاسده رخ داد که شاید این خواب مربوط به عوالم خیال باشد. تا وقتی که به ایران آمده به سوی اصفهان حرکت میکردیم طرف عصر به مورچه خور وارد شدیم. از اتومبیل پیاده شده، لب جوی آب آمدم، که صورت برای نماز بشویم و وضو بسازم. ناگاه دیدم فاطمه کوزهای به دست دارد، آمده آب ببرد، چشمش به من آمد، با یک شعف زیاد پیش آمد. گفت سلام مرا رساندی، گفتم مطمئن باش که همان وقت که تو از اینجا سلام رسانیدی، سلام تو را ثبت کردهاند، به دلیل آنکه اسم تو فاطمة جان است و تو فاطمه تنها گفتی و میخواستم از این کلمه خواب خود را امتحان کنم. گفت بلی اسم من فاطمه جان است و مردم مرا به این اسم میخوانند از این کلمه من یقین به خواب خودم را زیادتر حاصل کردم و معنی «اشهد انک تسمع کلامی و تردّ جوابی و تشهد مقامی» در نزدم مجسم شد».
شفا با تربت سیدالشهدا(ع)
عنايت امام حسين به شيخ محمدحسن عالم نجف آبادي

این حکایت از زبان شیخ محمّدحسن عالم نجفآبادی از علماي مدفوت در تخت فولاد چنین نقل شده است: من در زمان مرجعیت مرحوم آیتالله آخوند خراسانی که در نجف مشغول تحصیل بودم، مریض شدم و این بیماری مدتی طول کشید و پرستاری مرا بعضی از طلاب در حجرة مدرسه به عهده داشتند. پس از چندی، بیماری من به قدری شدید شد که اطبا از شفا یافتم مأیوس شدند و دیگر برای معالجهام نیامدند. من از شدت تب گاهی بیهوش میشدم و گاهی به هوش میآمدم. یکی از رفقا که از من پرستاری میکرد، شنیده بود که عارف کامل و حکیم متأله آیتالله حاج علیمحمّد نجفآبادی مقداری از تربت اصل حضرت سیدالشهدا را دارد. او به منزل حاج علیمحمّد نجفآبادی میرود و از وی میخواهد قدری از آن تربت را برای شفای من به او بدهد. ایشان فروده بود من به قدر یک عدس تربت دارم و آن را گذاشتهام بعد از مرگ در کفنم بگذارند. رفیق ما ناراحت میشود و میگوید: حالا که از همه جا مأیوس شده و به شما پناه آوردهایم شما از دادن تربت خودداری میکنید، این بیمار در حال احتضار است. حاج علیمحمّد دلش به حال بیمار به رحم میآید و قدری از آن تربت را که از جان خودش عزیزتر میداشت به او میدهد. تربت را با آداب مخصوصی که وارد شده در آب حل کردند و به حلق من ریختند. من که در حال بیهوشی به سر میبردم ناگهان چشمانم را باز کردم و دیدم رفقا اطراف بسترم نشستهاند. خوب دقیق شدم و آنان را شناختم. قصة تربت را که به حلق من ریخته بودند برایم شرح دادند. من کم کم در خود احساس نیرو و نشاط کردم و حرکتی به خود داده، نشستم. دیدم نشاط بیشتری دارم، برخاستم و ایستادم و چون یقین کردم که به برکت تربت امام حسین (ع) شفا یافتهام حال خوشی پیدا کردم و به رفقا گفتم بدون مجامله از شما خواهش میکنم از حجره بیرون بروید میخواهم زیارت عاشورا بخوانم. رفقا از حجره بیرون رفتند، من درب حجره را بستم و بدون احساس ضعف با آن حال خوشی که قابل وصف کردن نیست مشغول خواندن زیارت سیدالشهدا شدم.
سفارش خواندن زیارت عاشورا
ذكر مدام حاج آقامنير بروجردي

آیةالله حاج سیّد مرتضی موحدابطحی میگویند: «در داستان تنباکو، علما و آیات مسجد شاهی، از جمله حاج آقا نورالله، آقا نجفی، آشیخ محمّدتقی فعالیت زیادی نمودند. دولت اعتنایی نکرد و کوشش آنها به جایی نرسید. نامة عربی نوشتند و به حاج آقا منیر بروجردی از علماي مدفون در تخت فولاد دادند تا در سامرا محضر آیةالله العظمی میرزا محمدحسن شیرازی برسانند.
وقتی حاج آقا منیر وارد سامرا شد. حاج ملا فتحعلی سلطان آبادی، استاد آیةالله حاج میرزا حسین نوری و صاحب کتاب «الکلمة الطیبه فی الانفاق» برای دیدن حاج آقا منیر تشریف آوردند. برای حاج ملا فتحعلی چای آوردند و تعارف کردند. ایشان گفت: میدانم برای چه سامرا آمدهاید! میخواهید نامهای را که برای میرزای شیرازی نوشتهاند بخوانم! آن گاه از غیب شروع به خواندن نامه می کنند حاج آقا منیر به ایشان عرض میکنند: چیزی به من تعلیم نمایید! حاج ملا فتحعلی میگویند: شما خودتان دریای ژرف و مواج هستید! حاج آقا منیر عرض مینمایند: میخواهم از میان دو لب شما مطلبی را بگیرم تا دستوری برای من باشد!
حاج ملا فتحعی میفرمایند: سه عمل را ترک نکن:1- نماز اول ماه2- نماز لیلة الدفن- هر وقت اطلاع پیدا کردید کسی مرده است نماز لیلة الدفن او را ترک نکنید3- زیارت عاشورا به طور مداوم.
مرحوم حاج آقا منیر آن چنان مداومت به زیارت عاشورا پیدا کرد که در دهة عاشورا برای هر یک از شهدای کربلا، زیارت عاشورایی میخواند و در مجالس و محافل، به طور دایم مشغول بود و اگر در مجلسی به سجدة زیارت میرسید، همان جا سجده و نماز زیارت را به جا میآورد و اگر زیارت را شروع میکرد، تا ختم نمینمود غذا نمیخورد و کاری انجام نمیداد. حتی در یک مجلس میهمانی سفره را پهن کردند، ایشان سر سفره نشست و غذا نخورد تا زیارتشان تمام شد. وقتی صاحبخانه از جریان اطلاع پیدا کرد، مجمعی تهیه نمود و مقداری غذا در منزل ایشان فرستاد.
آقای آمیرزا محمدباقر، داماد حاج آقا منیر و صاحب کتاب «فوز اکبر»، میگفتند: حاج آقا منیر در حال سکرات موت، مشغول زیارت عاشورا بود. در وسط زیارت، حالت سکرات موجب قطع زیارت میشد، وقتی به حال طبیعی میآمدند باز مشغول می شدند تا اینکه در حال زیارت، دعوت حق را اجابت کردند.»