ویرگول
ورودثبت نام
محمود فروزبخش
محمود فروزبخشنویسنده و اصفهان اندیش
محمود فروزبخش
محمود فروزبخش
خواندن ۶ دقیقه·۱ سال پیش

طوفان فكري براي فهرست كردن مشكلات اصفهان

زنگ اول بود. معلم با نهمی ها، مثل هر هفته همين ساعت مطالعات اجتماعی داشت. وارد کلاس شد. کلاس سی نفری که برای بیست نفر ساخته شده بود. صندلی های زواردررفته تنگ هم بودند و به زحمت می شد از بینشان عبور کرد. به دانش آموزان فرمان برجا داد و بلافاصله رفت پای تخته، گچ به دست گرفت و بزرگ نوشت: حق هر انسان، زندگی است.

هنوز گچ داشت روی تابلو نوشته را کامل می کرد که گفت: بچه ها امروز می خواهیم درباره همین صحبت کنیم.

ناگهان از میانه کلاس صدایی شنیده شد: ولی اینجا جای زندگی نیست.

معلم که انتظار چنین واکنشی را نداشت سراسیمه برگشت. متوجه شد که نزدیک نیمی از کلاس لباس مشکی پوشیده اند. نه آن که عزایی در کار باشد. نوبت پیش هم همین قصه بود. علت را که پرسیده بود بچه ها گفته بودند که اتفاقی است. تابلو بود که از جواب طفره می روند. حتما بینشان خبری بود آخر اتفاقی که نمی شود. معلم حالش به هم می خورد از این مشکی پوشیدن های بچه ها اما روی پرسیدن هم نداشت می ترسید دوباره با جوابی سربالا ضایع بشود. این شد که بیخیال رنگ ها شد و از حاشیه به متن پرداخت و گفت: کی بود چنین حرفی زد؟

که از یکی دیگر از بچه ها شنید: آقا این حرف همه بچه های کلاس است. آخه واقعه اصفهان الان جای زندگی نیست.

او از همان دانش آموزان مشکی پوش بود. از آن ها روی پیراهنش، نوشته ای بود که حتما معنی خاصی می داد.

معلم که حسابی قافیه را باخته بود و فکر نمی کرد کار به اینجا بکشد گفت: خب دلیل بیاورید برای چه اصفهان جای زندگی نیست؟

یکی از بچه ها از انتهای کلاس دست گرفت و گفت: معلومه به خاطر این همه آلودگی هوا. یک روز هم هوای سالم نداریم!

در همین لحظه دانش آموز دیگری این بار بدون آن که دست گرفته باشد گفت: آقا شما زاینده رود را نمی بینید که چطور خشکیده شده یک جاده خاکی.

حالا دیگر در کلاس تنها چیزی که مهم نبود ریخت و لباس بچه ها بود.

معلم ته دلش خوشحال شد که دانش آموزانی دارد که گوشی دستشان است و جرات اظهارنظر هم دارند برای همین گفت: دیگه دوست دارم بيشتر بشنوم.

و با این حرفش بچه ها را به گفتن بیشتر دعوت کرد اما بچه ها چندان هم احتیاج به تحریک معلم نداشتند و خودشان نزده می رقصیدند. برای همین بود که این بار از میانه کلاس از دانش آموز ديگري شنیده شد: فرونشست آقا خطرناک تر از فرونشست دیگه چی یه روزی چشم باز می کنی می بینی رفتی تو زمین یا خانه ات روی سرت خراب میشه!

معلم دید بچه ها راست می گویند. معلم هر چه تردید بود، بچه ها یقین بودند. «زندگی» نمی تواند تنها یک شعار باشد. برای حق زندگی باید موانع سد راه زندگی را برداشت. برای همین معلم با صدای بلند گفت: بیایید یک تمرینی بکنید به روش طوفان فكري بیایید و اساسی ترین مشکلات اصفهان که این شهر را از زندگی می اندازد بگویید شما بگویید و من روی تخته فهرست می کنم.

-  آقا طوفان فكري یعنی چه؟

-  طوفان فكري یعنی این که همه شما آزاد هستید که هر چه به ذهنتان می رسد را بگویید. خودتان را رها کنید هر چیزی را که فکر می کنید عامل اختلال زندگی در اصفهان شد را بگویید من هم بدون این که بخواهم چیزی را فیلتر کنم بدون هیچ مراعاتی مشكلات شهر را روی تخته می نویسم. بسم الله بچه ها همه می توانید در این تمرین شرکت کنید. می خواهم بدانم چقدر اصفهان را می شناسید.

طوفان فكري شروع شد. لحظاتي بيشتر نگذشته بود كه طوفان پر گرد و خاکی شد. هر کس از هر گوشه کلاس، دلیلی پرتاب می کرد. معلم چاره ای نداشت که جز آن که پاس ها را از بچه ها دریافت کند و وسط تخته سیاه بکارد.

کلمات و جملات یکی از پی دیگری می رسیدند. فریادهایی که حکایت از دل پردرد بچه ها داشتند. هر کسی از مشکلی گفت از مشکل که به نحوی نبض اصفهان را تند و کند می کرد. عاقبت تخته پر شد. سخنان بچه ها تمامی نداشت اما تخته هم دیگر بیش از بیست مورد نداشت.

معلم با خود گفت اگر از اول می دانستم که چنین غوغایی برپا می شود، ریزتر می نوشتم تا بيشتر جا بشود اما همین هم خیلی عالی شد. خاصیت و خوبی طوفان ذهنی همین است این که همه مشارکت کنند و آزادانه نظر خود را بگویند. معلم از کلاس داری آن روز خود راضی بود.

آن وقت فرمان کافی است را صادر کرد و قدری عقب آمد تا از تخته فاصله بگیرد و از زاویه ای تمام ماجرا را برانداز کند. بر روی تخته مشکلات اصفهان به این شرح فهرست شده بود:

1-     مهاجرت گسترده از سایر نقاط ایران به اصفهان

2-     ترافیک سنگین

3-     بیکاری تحصيلكرده ها

4-     معماری ضعیف و غیراصولی

5-     فساد اداری

6-      مهاجرت نخبگان

7-     بیماری بیش از معدل کشوری

8-     گسترش صنایع نزدیک شهر

9-     عدم توجه به آثار تاریخی

10- بافت فرسوده

11- نسبت بالای طلاق به ازدواج

12- افزایش میانگین سن و پیری

13- شهرک سازی های بی قاعده

14- اعتیاد

15- مناطق محروم و حاشيه نشيني

16- تورم و کوچک شدن سفره در این سال ها

17- اضطراب بالا و تنش شديد زندگي روزمره

18- بي ثباتي اقتصادي

19- گراني مسكن

20- كمبود فضاي آموزشي

در اين لحظه وحشت وجود معلم را فرا گرفت. انگار آن دانش آموز حق داشت. آیا واقعا اصفهان محل زندگی نیست؟ در این لحظه بود که با تمام وجود جمله ای از درونش جوشید که: «حق اصفهان، زندگی است.»

آری حق اصفهان، زندگی است و این حق دارد از اصفهان گرفته می شود و این مطلبی است که نوجوانان نهمی بهتر از ما می دانند زیرا هر روز در معرض این ماجرا هستند و در طول عمرشان چیزی غیر از این ندیده اند و این غیر از نسل معلم بود که چیزی غیر از این هم دیده بود.

معلم خواست زانو بزند در این لحظه باید تسلیم شدن خود را در برابر سخن حق بچه ها اعلام می کرد اما غرورش اجازه نمی داد. ناگهان فکری به ذهنش رسید. سعی کرد با مزاحی از فضای سنگین کلاس بکاهد. رو به بچه ها کرد و گفت: بچه ها خفه!

بچه ها شوکه شدند مگر چه خلافی کردند که مستحق این عتاب معلم شدند. ما که به خواست معلم وارد این چالش شدیم پس چرا معلم ما ...

 که در این لحظه معلم مزاح بودن کلامش را این گونه آشکار کرد: «خفه» یعنی خ و ف و ه یعنی خشکی، فرونشست و هوای آلوده! این وضعیت امروز ماست. خفه!

بچه همه خندیدند.

یک معلم مغلوب چه راهی جز مزاح دارد برای در دست گرفتن کلاس از دست رفته. با این خنده دسته جمعی خودش را کمی جمع و جور کرد، ناسلامتی معلمی گفته اند.  

معلم مصمم بودنش را توی چشمانش جمع کرد و گفت: ولي این حق ما نیست.

طوفان فکریاصفهان
۰
۰
محمود فروزبخش
محمود فروزبخش
نویسنده و اصفهان اندیش
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید