راه شیراز

?امروز صبح اولین کاری که کردم با محمدحسان «شیراز» را در نشان زدم. زده بود چهار ساعت. یعنی با این بزرگراه جدید که دیروز افتتاح کردند، راه شیراز دو ساعت کم شده بود. کیفور شدیم. محمدحسان قول گرفت که باید شیراز برویم. قول دیر و زود دادم، قول بیجایی نبود حالا دیگر با این مسافت. محمدحسان از دیروز تا حالا مدام یادآوری می کرد که راه شیراز 130 کیلیومتر کم شده است.

?او ذوق شیراز داشت مثل مادرش هر ساله در اردیبهشت. من اما از این جاده کشی ها کم ندیده بودم. در این نزدیک چهل سال عمرم اتوبان ها کشیده اند و مسافت ها کاهش داده اند. لابد فردا نوبت قطار است و فرداترش خط سریع السیر. اصلا توسعه آمده است تا راه ها همین طور کمتر و کمتر شود از بس که وقت آدم ها مهم شده است. از بس آدم ها و حوصله هاشان مهم شده است. از حوصله گفتیم و از حال چیزی نگفتیم. از راه شیراز گفتیم و یاد «آقا محمود» افتادم در قصه های مجید.

?همان شخصیت دور و نزدیکی که گاه و بی گاه، ابوقراضه اش رفتن و رسیدن مجید را متوقف می کرد اما سفرش را نه. مجید که مثل همه ما عجول و درس خوانده بود و خام تر از آقامحمود بی سواد، ذوق شیراز داشت و شوق رسیدن. ذکرش شده بود ذکر تمام سفرهای ما. بی وقفه «کی می رسیم؟» می گفت و آقا محمود برای تمام بی تابی های او تنها یک جواب داشت: «مقصد کجاست آقا مجید؟ همین جا»

?مجید، نوجوان بود و تازه پای در راه ابراز وجود گذاشته بود مثل ایران بعد از جنگ که تازه گام در مسیر سازندگی برداشته بود. از همان روزها تا الان راه و جاده زیاد ساخته ایم. جوان ترهایمان، پیر شدند و پیرهایمان مردند و جاده ها هر طور شده خودشان را به شهرها رساندند. این ها همه شد اما دیگر مثل آقا محمود نیامد که اصل قصه را بگوید و راز مسیر شیراز را برملا کند. «مقصد کجاست؟ همین جا».

?اطرافمان در انبوه تحصیل کرده های دانشگاهی فرورفت و مهندس ها از پی هم آمدند و مسیرها ساختند اما آن چیز که تکرار نشد، بی سوادی های آقامحمود بود. تا مجید در سیر تنهایی اش، مشق محمود را سلوک نکند با این جمع و تفریق ها از فواصل، روحش به فراغت و جانش به آرامش نمی رسد.

?در شیراز شرابی است نه هفت ساله که هفتصد ساله. اصفهانی، حقیقت را در شیراز می یابد همان جهتی که به سویش نماز می خواند. این حقیقت برای سالکان آن است و نه ساکنان آن. گوهر را باید یافت تا برایت گوهری کند و سفر از همین جا واجب می شود. راه چه کوتاه و چه بلند، مقصود از شیراز همان در راه بودن است.