ویرگول
ورودثبت نام
محمود فروزبخش
محمود فروزبخشنویسنده و اصفهان اندیش
محمود فروزبخش
محمود فروزبخش
خواندن ۳ دقیقه·۱ سال پیش

خاطره اي از داش مشتي ها از زبان آيت الله مستجابي

در دوره دولت ساعد مراغه ای همر زمانم تحت تعقیب دولت قرار داشتند و نمی دانم به چه دلیلی 16 نفر از ما را به شدت تحت نظر داشتند از آن جمله آیت الله طالقانی سید مجتبی نواب صفوی و سید عبدالحسین واحدی و برادرش و حاج هاشم تهرانی و من و دیگران، ناگزیر شدیم در خانه جوانمردی از داش مشتی های تهران به نام مشهدی باقر )که اکنون لقبش را فراموش کرده ام) مخفی شویم حود 11 شبانه روزی در منزل او پنهان بودیم. آن جوانمرد می گفت: مگر از روی سینه من راه پیدا کنند که بیایند و شما را دستگیر کنند.

در این مدت کمال محبت و عطوفت را در حق ما رواست داشت تا اینکه اوضاع آرام شد و ما به خانه های خود برگشتیم.

در این مدت که در منزل او بودیم شاهد تهجدهای او بودیم که ما به حالش غبطه می خوریم و واقعا از او التماس دعا داشتیم. سوز و گداز مناجات هایش همه را به خود جذب می کرد. من که خود با جمع پهلوانان و ورزشکاران زورخانه ها در شهرهای متعددی حشر و نشر داشته ام و خود ورزشکار بوده ام امثال آن جوانمرد را فراوان دیده ام. در خصوص این افراد جوانمرد مطالب فراوانی به خاطر دارم.

روزی در مدرسه مروی در حجره مشغول مطالعه بودم که دیدم سید بزرگواری که از اصفهان بود، و او را می شناختم وارد حجره شد. مرد محترمی بود احوالپرسی که کردم درد دلش را شروع کردو معلوم شد از شدت ناراحتی های متفرقه به تهران پناه آورده است.

موقعیت من به گونه ای بود که می توانستم به او کمک کنم تا زندگی اش برقرار شود. آدرس او را گرفتم و در حین خداحافظی به او گفتم به زودی خدمت شما خواهم رسید.

آن روزها سخت گرم مسائل سیاسی روز بودم و کارهای متفرقه موجب شد قولی را که به آن سید داده بودم فراموش کنم. مدتی گذشت تا اینکه شبی منزل مرحوم شمس قنات آبادی با دوستان مهمان بودم و دیر وقت با پای پیاده به مدرسه رفتم. نرسیده به چهار راه گلوبندک ناگهان با آن سید رو به رو شدم. خدا شاهد است چه غوغایی در دل و روحم به وجود آمد، پناه به خداوند بردم و حسابی خود را سرزنش کردم که چرا مدت ها از قولی که به او داده بودم گذشته و نتوانستم به قولم عمل کنم. غرق عرق شدم، دیروقت بود و جز دعا کار دیگری از دستم بر نمی آمد.

ببار بر لبم ای سینه هرچه خواهی آه / بریز بر رخم ای دیده هرچی خواهی اشک و در همان حال مرحوم حاج مصطفی را (معروف به دیوانه که متاسفانه اکنون لقب و هویت ایشان را به خاطر ندارم) که در حال رفتن به خانه خود بود، صدا زدم و کاری را که تا کنون انجام نداده بودم، انجام دادم و آن یک درخواست از او بود، که گفتم: حاج مصطفی پول داری؟

پرده تا از رخ آن پرده نشین وا کردم / آنچه در پرده نهان بود تماشا کردم

آری جلوه ای از بزرگی آن پهلوان را دیدم، او دستمال دستی خود را بر روی زمین پهن کرد اول انگشتر گرانبهای خود را در دستمال گذاشت و سپس ساعت مچی طلای خود را از دست خارج کرد و در دستمال گذاشت و بعد آنچه در جیب هایش داشت در دستمال ریخت.

به حاج مصطفی گفتم: می خواهیم خدمت آن آقایی که آنجا ایستاده است برویم به سراغ سید رفتیم و هرچه من و سید از آن مرد سخاوتمند درخواست کردیم انگشتر و ساعتش را بردارد و بر نداشت.

اینان مگر ز رحمت محض آفریده اند / کارام جان و انس دل و نور دیده اند

امثال این کارهای انسانی از این گروه جماعت بسیار دیده و شنیده ام و همین امور است که منجر به سعادتمندی و اصلاح آنان خواهد شد. چنان که حاج مصطفی نیز در محضر آیت الله کاشانی توبه کرد و همان سال به مکه مشرف شد و به «حاج مصطفی » معروف گردید.

۱
۰
محمود فروزبخش
محمود فروزبخش
نویسنده و اصفهان اندیش
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید