این سیصدمین پستی است که در ویرگول می نویسم. پست های قبلی همه درباره اصفهان بوده است و این یکی نیز همین طور.

به عقیده من، نسل ما وقتی می نویسیم دو سد بزرگ و مانع عظیم در برابر کلام و اندیشه خود داریم. یکی تهران است که تمام نگاه ها و ظرفیت ها و منابع امکانات را به سمت خود کشانده است و اساسا چیز قابل عرض دیگری برای ما نگذاشته است و تا وقتی چنین است صدایی که از اصفهان برمی خیزد، به جایی نمی رسد.
دوم مانع نسل بالای سر ما یعنی متولدین دهه سی و چهل هستند به عبارتی نسلی که حوادث انقلاب و جنگ را رقم زدند. این نسل هم کلیه امکانات و ظرفیت های تاریخ پیش روی ما را مکیده اند و تمامی مناسبت ها را در ید قدرت خود داشته تمام مفاهیم را تعریف کرده اند. به نحوی که متولدین دهه پنجاه و شصت در حاشیه تاریخی ایشان هستند.
این دو مانع جدی که ذکر شد، جبری است و کسی که انتخاب می کند در اصفهان بماند، در این دو جبر خود را قرار داده است و مرحله بعد پذیرش واقعیت هاست. کسی که اصفهان را انتخاب می کند و به تهران نمی رود، دیگر باید بپذیرد که اصفهان را انتخاب کرده با تمام محدودیت هایش. چنین کسی اگر نخواهد واقعیت را نپذیرد خودش را پیر کرده است.
حقیقت این است که ما از این دو جبر فعلا خلاصی نداریم و باید زمان بگذرد تا ببینیم سیر حوادث ما را به کدام نقطه نامعلومی می برد. در چنین حالتی ابدا منظور ما دست روی دست گذاشتن نیست بلکه منظور ما از بیان این محدودیت ها آن بود که بهتری کار ممکن را بتوانیم در این فرصت از عمر انجام دهیم. آن کار در دایره همین محدودیت ها تعریف می شود و درک شرایط ما را در انتخاب کار درست راهنمایی می کند.

اکنون که در این مقطع خاص تاریخی در اصفهان هستیم باید این واقعیت تلخ را بپذیریم که کسی در این شهر «قله» نمی شود و اساسا این شهر به سبب خلت های مردمانش و شرایطی فعلی و به خصوص جایگاه تهران و قم نی تواند در زمینه ای قله پرورش دهد. کسی اگر از معدل مردمان این شهر قامتی بسیار فراتر داشت یا محکوم به کوتاه شدن است یا مهاجرت.
پس چه باید کرد؟ آیا نباید به پیشرفت فکر کرد و خودمان با دست خودمان پر پروازمان را بچینیم؟ اتفاقا باید به فکر چاره ای باشیم و چاره در یک کلام است: «همه با هم»
در اصفهان اگر میخواهیم حرکت رو به جلویی داشته باشیم باید این حرکت، دسته جمعی باشد. یعنی یک نفر که می خواهد رشد کد باید دست عده ای دیگر را بگیرد یا زمینه ای فراهم سازد که دسته ای از افراد با هم رشد کنند. البته اینجا هم قله ای ساخته نمی شود و رشد آن قدرها بلند و سریع نیست اما به قدر یک گام است.
با حرکت جمعی هر چند کند، افراد به سمت تعالی حرکت می کنند و شخص می داند که این حرکت با تعداد لازم است برای رشد خودش. چون با این رشد است که در آن جهت، خود آن شخص هم رشد می کند و لو اندک. این تنها راهی است که در این وانفسا به ذهن می رسد.
پس آن چه ذکر شد از باب مستجبات نیست بلکه از جنس واجبات است و اگر شخص تنها خود را ارتفاع بخشید، چه بسا از پس گذر زمان، راه به جایی نبرد اما آن کس که توان و انرژی خود را بابت رشد جمعی گذاشت، بعد از زمانی البته طولانی ثمرات آن را خواهد دید.