باورم نمیشه که یک قدمی همه ی آرزو های زندگیم وایستادم، یک قدمی زندگی کردن...
نمیدونم چی پیش میاد...
نمیدونم هنوز هم باید تاوان بدم یا نه...
اینقدر همه چیز نزدیکه که میتونم شفاف ببینمش ...
خدایا التماست میکنم فقط ایندفعه دیگه ناکام نذار مارو...
نمیدونم قطعا هرچیزی جکمتی داره...
یک نمیدونم خیلی خیلی خیلی بزرگ وسط مغزم میچرخه....
کلاس زبانو دیگه نمیرم، چرا باید جایی برم که آدما اذیتم کنن؟ و تحقیرم کنن....
خدایا نوبت دوم چشام هم رسید باز بهم پول ندادی، فکر نمیکنی که گناه دارم؟
ازت خواهش میکنم که این پولو برام جور کنی، خواهش میکنم ازت....