امشب که اینجا روی مبل داخل سالن دراز کشیدم ساعت ۱۱:۲۳ دقیقه است...
خواهرم توی اتاقشه، مامانم هم توی اتاق خودش خوابه، بابام داداشمو برده بیمارستان و بهش سرم وصل کردن، من هم همون ویروس داداشمو گرفتم...
فردا ساعت ۳/۵ دومین جلسه ی کلاس زبانمِ به عنوان معلم...
معلم بودن برخلاف ظاهرش کار سختیه، خیلی سخت واقعا، البته اگه بخوای دانش اموز هات درس یاد بگیرن ...
و پول در اواردن از اون سخت تر، اینجوری که برای ۱۷ جلسه کلاس بهت ۳۵۰۰ میدن ...
الان که فکر میکنم پرستاری حتی خیلی بهتره...
انتخاب رشته کردم اما معلوم نیست بهتر از پرستاری بیارم یا نه...
چه حس خوبی بود اگه همیشه خونه اینقدر ساکت بود یا خونه ی خودمو داشتم...
باید حتما امشب برم حموم و موهامو بشورم...
دوست دارم اتاقمو هم جم کنم ولی حوصله ندارم دیگه...
چه حس بد و مملو از نا امیدیه زندگی که توش پزشک نیستی ....
خب داداشم اومد، شب بخیر .
