
الان که اینو مینویسم، توی میت دعوامون شده و من و تو مثل باقی زوجها قابلیت اینو نداریم که بعد دعوامون یه دیت قشنگ بریم که همه چی حل بشه با یه بوس و بغل و از هم کیلومترها دوریم و تازگی فاصله قلبهامون از فاصله دستهامون بیشتره.
بین جهانِ من و تو یک دنیا فاصلهست و چقدر غمانگیزه که میدونم من و تو مناسب هم نیستیم و بعد شش ماه مثل داغ گذاشتن به پیشونیم، پذیرفتنش برام سخته.
تو یه تکه عزیز از قلبم بودی، آدمی که صرف پیامش من رو به ذوق میاورد و تماسش منو به اوج میبرد و برام غم انگیزه که از فعل بودن استفاده میکنم نه هستن... .
تو نمیپذیری من یه زنم و نیاز دارم گاها توی آغوشت محو بشم و تو اون رو به من حرام دونستی چون نمیخوای در آینده با دخترت قبل ازدواج، لمسی صورت بگیره.
مگه میشه روح عریان کسی رو لمس کنی و دلت لمس دستاش، حرارت بوسههاش و گرمای آغوشش رو نخواد؟
چرا تو هر موقع دلت تنگ میشه میتونی دستم رو بگیری یا بغلم کنی ولی من نمیتونم؟ چرا وقتی میگم:
چرا من نمیتونم لمست کنم ولی تو میتونی، بهم میگی من کردم چون تو دلت میخواست. انگار که من مجبورت کرده باشم...
آگستوس، قدر یک دنیا ازت دلگیرم.