در میان غبار تمرینگاههای فرانسه، پلات تنها تیراندازی نبود که کمان میکشید؛ او تنها کسی بود که با سایههای در حال حرکت میجنگید. پلات، پسری با مهارتِ بینظیر در تیراندازی، اما با روحی لرزان، از تاریکی هراس داشت. هر بار که سایهای بر دیوار میافتاد، او با بهانهای ساختگی، به سوی روشناییِ اتاق میدوید.
یک روز، فرمانده لشکریان را فراخواند. وقتی سربازان در میدان صف کشیدند، صدای فرمانده مانند رعد در گوشها پیچید.
فرمانده: سربازان عزیز و قدرتمند! پادشاه دستور داده است که شبانه به سوی خاک عربستان حرکت کنیم.
هدف ما حمله به مکه و درهم کوبیدن قدرت نوظهور آنهاست!
در میان صفوف، زمزمهای از ترس بالا گرفت. یکی از سربازان با صدایی لرزان پرسید:
سرباز: قربان، گزارشها حاکی از آن است که آنها با رهبریِ مردی به نام محمد (ص)، ایمانی آهنین دارند. آیا ما در برابرشان بازنده نخواهیم بود؟
فرمانده: (با خشم) این چه حرفی است که میزنی؟ ما قدرتمندترین امپراتوری جهان را داریم! ترس در سپاه من جایی ندارد.
سرباز: بله قربان، فقط میخواستم اطلاع بدهم که آنها بسیار سرسخت و متحد هستند.