تصویر مملو از سوتیها و سوژههاست و ما درواقع ذهن پسر را مشاهده میکنیم. در این تصویر، ما یک لیوان چای بزرگ را میبینیم که به شکل انتزاعی و نمادین، همچون یک سقف، بالای سر پدر و پسر قرار گرفته؛ نقش چای از اِلمانهای مهم کتاب است که بارها از آن در کتاب نام برده شده و گویی سمبل رنج و لذت، و از معدود علایق مشترک بین پسر و پدر است؛ ابزاری برای آزار توسط پدر، و لذتی که هردو از آن میچشند. لیوانی که در آستانهی شکست است و نشانگر فضای متشنجیست که این پسر و پدر در آن گفتگو کرده و شطرنج بازی میکنند. دستهی لیوان هم شکسته و استفاده از آن باعث رنج است و این همان آمیختگی توام رنج و لذت است؛ لیوانی که ظرف و دستاورد پسر نیز محسوب میشود و این ظرف درحال پر شدن و شکستن است. گویی این پدر و پسر در یک مخروبه زندگی میکنند؛ جایی که شلوغی و اضطراب زیادی وجود دارد. فضای کتاب، گویی فضای ذهنی پسر است و ما میتوانیم اِلمانهایی از جمله توپ فوتبال، قلم نویسندگی، کتابهای پراکندهی درحال پرواز، شطرنج و پدر که ذهن او را درگیر کردند، مشاهده کنیم. در شطرنجی که این دو بازی میکنند چهار سوتی وجود دارد؛ سوتی اول این است که همهی مهرهها مشکیاند. سوتی دوم؛ پسر مهرههایش را تکان داده درحالی که پدر هیچ حرکتی انجام نداده و این در شطرنج غیر ممکن است. این موضوع نشانگر دو قضیهی دیگه هم هست؛ 1؛ اینکه پسر تلاش زیادی برای ارتباط گرفتن با پدر و شناخت او انجام داده، اما پدر کاری نکرده. و 2؛ طعنهای است به حضور مشکوک پدر. سوتی سوم؛ ردیف چهار و پنجم شطرنج یکی شده و گویی همچون خط شروع و پایان مسابقه است. و سوتی چهارم؛ قلعهی پسر بدون آنکه سرباز جلویش وجود داشته باشه و یا حرکت کرده باشه، جلو آمده؛ انگار پدر، بدون حرکتدادن مهرهای سربازِ پسر را بیرون انداخته. دودِ سیگار پدر مستقیم به سمت پسر میرود و باعث آزار اوست؛ درحالی که سیگار خاموش است و این یک سوژه است. دود از جمله کارکردهاییست که تقابل و تعامل پسر و پدر را از تعادل خارج میکند. دود سیگار همچنین اشارات و هماهنگیای با بخار چای داشته؛ بخار چای که هم نماد خشم و جوشش پسر است و هم به نوعی پخت و پز اوست. دودهای جلوی پسر شاید فقط به شکل کنایه و توهم از سیگار پدر باشند و از منظری دیگر، شاید از انفجار و بخار و سوختگیِ درونی پسر باشد که بخار های خشمش را برای مبارزه با دودهای پدر روانه میکند… ما در تصویر یک قاب هم میبینیم که شخصی به صورت نیمرخ، رو به پدر و پشت به پسر قرار دارد؛ قابی که قرار است قاب فوت باشد. اما در قاب فوت، عکس نیمرخ نمیگذارند و این یک سوتی دیگر است. همچنین روبان قاب، قرمز است و این علاوه بر یک سوژه، نشانگر این است که مرگ پدر معنایی خارج از عرف داشته؛ رنگ قرمز آن به خشونتی از آن پدر نیز اشاره دارد. بنابراین، ما در تصویر دو پدر میبینیم؛ پدرِ بیرون از قاب، پدرِ غیرواقعی و آرزوی پسر است که برخی از خصوصیات پدرِ واقعی را هم در خود نمایش میدهد. پدرِ توی قاب، پدرِ واقعی است که فوت کرده و ظاهری منفی دارد که معنای متفاوتی داشته. ظاهر پسر حاکی از اضطراب زیاد و فشار درونی است و از او یک متفکرِ حساس ساخته؛ پدرِ غیرواقعی نیز که شباهتی با فروید داشته، موجه و دانا به نظر میرسد...»