همیشه وقتی می‌بینم یه بچه‌ای زمین می‌خوره و اطرافیانش با سراسیمگی بلندش می‌کنند و با گفتن چیزایی مثل "نههههه چیزی که نشده/ اصلا اتفاقی که نیوفتاده" سعی می‌کنند درد اون لحظه بچه رو انکار و حواسشو پرت کنند، عمیقا از درون ناراحت می‌شم. چون برام یادآور تمام لحظه‌هاییه که پر از درد و غم بودم اما اطرافیان ناهمدلم سعی می کردند برای خوب کردن حالم حواسمو پرت یا دردمو انکار کنند.(حالا طوری نشده که)
در صورتی که پرت شدن حواسم و ناچیزانگاری دردم، آخرین چیزی بوده که می‌خواستم.
با انکار کردن یا ناچیزانگاری درد نزدیکانتون و پرت کردن حواسشون، ناراحتی‌شون رو از بین نمی برید. فقط احساساتشون رو سرکوب می کنید. این سرکوب، در آینده خودش رو در هیبت افسردگی، بی‌خوابی، اضطراب، وسواس و هزار درد و مرض دیگه نشون می‌ده. وقتی اطرافیانتون ناراحتند، به جای پرت کردن حواسشون، سعی کنید بهشون نشون بدید که متوجهید چقدر شرایطشون سخت و دردناکه و کاملا حق دارن که این‌قدر یا حتی بیشتر ناراحت باشن. فقط همین! بعد از اون، همدلی راه خودشو در بهبود اون فرد پیدا می کنه.
در رابطه با بچه ها هم
وقتی دارید با یه بچه بازی می کنید و اون می‌خوره زمین و در شرف گریه‌ست. سریع سعی نکنید ناراحتیشو سرکوب کنید و بش بگید نهههه چیزی که نشده!
چون اتفاقا چیزی شده. بچه خورده زمین، دردش گرفته، سردرگمه(چون نمی دونه الان چه احساسی رو داره تجربه می کنه)
و اون بچه کاملا حق داره بابت این اتفاقی که افتاده احساس ناراحتی کنه.
به جای اینکه احساس درد رو در بچه سرکوب کنید؛ سعی کنید احساسش رو براش مارک (mark) کنید. مثلا با لحن و نگاه همدلانه بگید: عزیزم دردت گرفت؟ ناراحت شدی؟ کجات درد گرفت؟ بیا بوسش کنم تا بهتر شی. حتی اگر با این حرف شما زد زیر گریه، از گریه‌ش نترسید، چون شما باعث گریه‌ش نشدید. شما فقط گریه ای که حق بچه بوده رو سرکوب نکردید.
با انکار درد، درد از دنیا نمی ره. با بها دادن به درد هم دنیا سرشار از درد نمی‌شه؛ نگران نباشید!
#معجزه_همدلی
