چنین گفت فردوسی پاکزاد:
«چو خواهی که هر دم بیابی مراد
بزن ماسک بر چهره، دستت بشور
سر و کار تو تا نیفتد به گور»
ای دوست تو را به هر مکان میجستم
هر دم خبرت ازین و آن میجستم
دیدم که بدون ماسک حاضر شدهای
خجلت زدهام کز تو نشان میجست
روزی ز سر سنگ عقابی به هوا خاسک
بهر طلب طعمه پر و بال بیاراسک
بر بال و پر خود ژل و الکل زد و فرمود
امروز دهان همهمان صاف شد از ماسک
پایینتر از این گر بروم از نظر تیز
بینم سرموی وزغی سوخته در جاسک
ناگه ز کمینگاه یکی ناقل پنهان
زد عطسه تندی و بیفکند بر او راسک
اینش عجب آمد که ز یک بینی کوچک
این تیزی و این تندی عطسه ز کجا خاسک
بر خاک فرود آمد و با خس خس سینه
لختی نظر خویش گشاد از چپ و از راسک
چون نیک نظر کرد به منقار بلندش
گفتا ز که نالیم؟ بزن ماسک، بزن ماسک
ناگهان ماسک برانداختهای یعنی چه؟
«مست از خانه برون تاختهای یعنی چه؟»
«دوش میآمد و رخساره برافروخته بود»
بینیاش بر اثر ماسک زدن سوخته بود
تن محنت کشی دیرم خدایا
بدون ماسک می میرم خدایا
ز سوز واکسن و درد کرونا
همیشه ماسک میگیرم خدایا
از لحظه پیدا شدنت از دل ووهان
بی ماسک پشیمانم و با ماسک پریشان
«تنت به ناز طبیبان »نمی شود محتاج
اگر به ماسک بپوشانی آن رخ زیبا
«اشک خونین بنمودم به طبیبا گفتند»
ماسک را چاره ی درد کرونا باید کرد
«دی گفت طبیب از سر حسرت چو مرا دید»
یک ماسک بزن تا نشوی اینهمه بیمار
«هر آن کسی که در این حلقه ماسک مینزند»
برو نمرده به فتوای من نماز کنید
این من که خراسانیام و ساکن تهران
بیماسک پریشانم و با ماسک پریشان
تا چند پیامک بدهم، گل بفرستم
تا چند به یا تو دهم آب به گلدان
تاکی بنویسم غزلی با با دل زخمی
تا کی بنشینم تک و تنها لب ایوان
چشمان تو با ماسک غزالی است که خفته است
در خاطرهی خاک غزلخیز خراسان
هر چند که دلتنگ نگاه توام، اما
بی ماسک نیا پیش من ای پسته خندان ...
هر چند که دلتنگ نگاه توام، اما
بی ماسک نیا پیش من ای پسته خندان
ماسک را خوب بزن تا ندهی بر بادم
عطسه بیماسک مکن تا نَکَنی بنیادم
بوسه بر هرکس و ناکس مده، جان در خطر است
دستکش دست بکن تا نکنی ناشادم
به عروسی مرو، از ختم و عزا دوری کن
غره بر خویش مشو کز کرونا آزادم!
داخل جمع مشو ورنه بسوزی ما را
نرو در دورهمی تا نروی از یادم
ماسکِ آلوده میانداز به هر کوی و گذر
عقل شیرین منما تا نکنی فرهادم
رحمکن بر من مسکین و نیا منزل ما
به کجا میرسد از دست شما فریادم؟
تو رعایت کن و در زمرۀ یارانم باش
گر رعایت کنی از لطف تو بس دلشادم
حافظ از روی تو شرمندهام اما چهکنم؟
که رسیده به فلک نالۀ استمدادم