دریای قرمز

آذر ماه قرن جدید بود. آسمان ابری و تیره بود و صدای شغال ها و غار غار کلاغ ها از گوشه و کنار مثل همیشه به گوش می رسید. نگاهم رو به دریای ناآرامی بود که صدای تکرار شونده‌ی موج‌ها و رنگ قرمزش میخکوبم کرده بود. گاهی به عقب برمیگشتم و اطراف را نگاه میکردم که شاید بیاید. خبری ازش نبود. محوطه‌ی ساحل خلوت بود و به غیر از پیرمردی که انتهای سمت چپ روی نیمکت پیاده روی چسبیده به ساحل، عصا به دست به دریا زل زده بود کس دیگری نبود. انتهای سمت راست دکّه ای باز بود که هیچ مشتری‌ای نداشت. از کتری جلوی مغازه بخاری بلند نمیشد و چراغ سردر مغازه روشن بود تا کمی تیرگی هوای ابری روز را بپوشاند. به این فکر میکردم که چرا اینجای دنیا باید دریا قرمز باشد. چرا اینجا باید باران قرمز باشد. مانده امیدم این خاک بود که رنگ نباخته بود. به ساعتم نگاه کردم که متوجه شدم یک ساعت اینجا ایستاده‌ام. ساعت چهار و چهل دقیقه‌ی بعد از ظهر بود و فکر کردم حالا که دیگر نیامده شاید بهتر باشد بروم. اما تعجبم از نگاه کردن به دریای قرمز کم نمیشد. نشستم تا خوب این منظره را به خاطر بسپارم که کم کم دراز کشیدم و چشمانم بسته شد.

"خیلی وقته منتظری؟" چشمانم را باز کردم و بالاخره دیدم که آمده است. در همان حالت دراز کشیده نگاهش کردم و اولین چیزی که دیدم همان موهای لخت براق مشکی‌اش بود. تماما سفید پوشیده بود و حالا که کمی نور آفتاب از میان ابرها تابیده بود، پوست قهوه‌ای مایل به طلاییش میدرخشید. "ببخشید اگه خیلی منتظرت گذاشتم. تصمیم نداشتم بیام ولی نمیدونم. شاید دوست داشتم ببینمت و نتونستم نیام."
به حالت نشسته در اومدم.
"نمیشینی؟" کمی مکث کرد و کیف بزرگ خود را کنارش گذاشت و نشست. گفتم: "خیلی منتظر نبودم."
"آخه گفتی سه سه و نیم میرسی. الان پنجه."
"خیلی به چشمم نیومد."
"راه خسته‌ت کرد؟"
"نه. گفته بودم بهت که رانندگی و جاده خیلی خسته‌م نمیکنه."
"یادم نبود." نگاهش را از سمت من به دریا چرخاند و گفت: "دودل بودم."
"شما دخترا همیشه دو دلید." پاکت سیگارم را درآوردم و یک نخ برداشتم. دو نخ دیگر باقیمانده بود. با کبریت روشنش کردم. یکی هم به او تعارف کردم. برداشت.
"از کی دریا قرمز شده؟"
"از آخر تابستون."‌

"تقریبا یکم بعد از اینکه دیدمت میشه پس." چیزی نگفت و فندکش را از کیفش برداشت و سیگارش را روشن کرد.
"هرچی نگاهش میکنم باورم نمیشه."
"چطور بارون قرمز رو از اول عمرت دیدی باورت شده. ولی دریای قرمز برات عجیبه؟"
"فکر نمیکردم اینطوری همه جا رو بگیره."
"بابام خیلی از بارون قرمز بدش میومد. میگفت قبلا که بارون می‌بارید، بوی خاک خیس، بوی تازگی همه جارو برمیداشت. ولی این بارون هیچی نداره. فقط میچسبه به آدم! هیچکس دوست نداره زیرش قدم بزنه. نیست که ببینه دریامونم قرمز شد دیگه. حتی کاکایی ها هم از وقتی دریا قرمز شده از اینجا رفتن."

بارها رویای اینکه کنارم نشسته باشد و در حالی که بغلش کرده باشم از پدرش بگوید، از رنج‌ها و غم‌هایش بگوید را، بافته بودم. الان در آغوشم نداشتمش اما حداقل داشت از پدرش میگفت. بعد از مدتها انگار لحظه‌ای داشتم آرامش را تجربه می‌کردم. گفتم:
"ولی بالاخره یه روز نزدیک هم بارون قشنگ می‌باره هم دریا آبی میشه."
"جالبه برام. بابا هم میگفت میاد اون روز. من اصن اینطوری فکر نمیکنم. به نظرم نحسی این خاک رو گرفته."
لبخند تلخی زدم. گفتم: "بابا چیزی از اینکه کِی اون روز میاد میگفت؟"
"چرا. پیش بینی های خودش رو داشت. میگفت این بارون قرمز که همه بهش عادت کردن، یه روز دیگه امان مردم رو میبُره. میگفت ولی تا وقتی همینطوری براشون عادی باشه این وضعیت ادامه داره."
کام آخر سیگار رو با سکوت گرفتیم و همانطوری که بینمان فاصله بود مکث طولانی ای رخ داد. گفتم:‌ "یکم قدم بزنیم؟" رد نکرد و کیف خود رو برداشت و شروع کردیم به قدم زدن. دست به سینه راه میرفت و حین قدم زدن سرش رو به پایین بود و جلوی قدم هایش را نگاه میکرد. گفتم:
"کاکایی چیه؟"‌
"به مرغ دریایی های اینجا میگن کاکایی."
"راست میگی بار آخری که اومده بودم اینجا پر از مرغ دریایی بود."
"دیگه نمیان. دیگه برنمیگردن."
"چرا میان. خاک اینجا هنوز قرمز نشده. این یعنی امید هست."
"خاک هم قرمز میشه."

"این همه ناامیدی رو از کجا میاری؟"
"تو این همه خوش خیالی رو از کجا میاری؟"

"دور و ورت رو یه نگاهی بکن! هیشکی بیرون نمیاد! اصن از اون سالی که بارون قرمز شد ما رفتیم تو کثافت. ولی باورمون نشد. ولی حالا که دریا قرمز شده مثل یه چک خورده تو صورتمون. نگاه کن. هیچکس دنبال خوش گذرونی و مسکّن نیست. آدما همه ناراحتی رو فهمیدن. شاید اینکه باورمون شده خوبه. دیگه واسه هیچکس عادی نیست."

نیم نگاهی بهم کرد و در چشمانش دیدم که به این حرف‌ها و امیدها نیاز دارد. مخصوصا حالا که باور من با حرف‌های پدرش همراستا درآمده بود، توانسته بودم کمی دلش را به دست بیاورم. دوست داشتم دستش را می‌گرفتم و انقدر راه می‌رفتیم و صحبت می‌کردیم که خسته میشدیم و باز مینشستیم. خیلی دوست داشتم دستش را می‌گرفتم و دوست داشتنش را حس می‌کردم. امّا نمیدانستم الان کسی را دوست دارد یا نه. کسی هست به او امید و عشق دهد یا نه. قبلا گفته بود که از نگاه من به زندگی خوشش می‌آید و من میدانستم که دوست دارم کسی باشم که به او این حرف‌ها را بزنم. برای همین آمده بودم حضوری متقاعدش کنم.
دیگر دست به سینه نبود. نگاهش را به جلوی قدم‌هایش دوخت و گفت:
"ولی راستش من دیگه نمیتونم تحمل کنم. حتی اگه بخواد بهتر بشه. این بارونای قرمز این دریای قرمز. این بوی عجیبی که معلوم نیست چیه ولی هرچی هست اصلا خوشایند نیست. حالم به هم میخوره دیگه. صدای این حیوونا. این تیرگی. من میخوام از اینجا برم. میخوام برم یه جا که بارونش حس زندگی بهم بده نه حس مرده بودن."
"یکم دیگه صبر کن. ما که این همه تحمل کردیم. تو هم بری دیگه هیچ قشنگی‌ای اینجا نمیمونه که حس امید اینجا زنده بمونه."
لبخند زد و گفت:‌ "چرا دیگه. تو میمونی."
همون لحظه به این فکر کردم که واقعا بامزه گفت. ولی پرسیدم:‌ "یعنی چی الان؟"
انگار بیش از حس کردن لحظه دنبال هدفم که متقاعد کردن بود، بودم.

لبخندش محو شد و گفت:
"یعنی اینکه همه اینارو یه بار صحبت کردیم. تو میخوای بمونی و من میخوام از اینجا برم. چرا اومدی اصن؟"
ایستاد و بهم زل زد. دوباره هوا ابری شده بود و کم کم داشت تاریک میشد. ولی چشمان مشکی براقّش هم همچنان مثل پوست و مویش برق میزد. زبانم قفل شده بود. دوست داشتم دستش را بگیرم و با حرف‌هایم لمسش کنم. از سوالش ترسیده بودم. همان روشنایی حداقلی روز هم که داشت میرفت انگار وقت من هم داشت تمام میشد. از روی استیصال شروع کردم آخرین حرف‌هایی که آماده کرده بودم را گفتن. گفتم:
"عزیزم. من میدونم. تهش آبی میشه. بهت قول میدم. به نظرم تو هم خیلی زیبایی. من همه امیدم رو از تو می‌گیرم. من میدونم که توام میدونی تهش آبی می‌شه. بیا کنار هم باشیم تا تلخی این روزا کمتر باشه. امید بیشتر باشه. عشق باشه. تا باهم برسیم به اون روز. قول میدم تلخیش میره چشم به هم بزنیم میرسیم به اون روز. خواهش میکنم ازت."
سردم شده بود و با دو دستم آرنج دست دیگرم را گرفته بودم و نگاهش می‌کردم. لبانش جمع شده بود و با چشمان نمناکش نگاهم میکرد. کم مانده بود گریه کند. ولی نمی‌لرزید. دیر میگذشت و آرزو می‌کردم کاش حداقل چیزی میگفت. خواستم بالاخره دستش را بگیرم و لمس کنم. دستم را که به سمتش دراز کردم او هم دستش را دراز کرد و دست داد و گفت:
"خداحافظ."

دست در کیفش کرد و چترش را به حال بسته و آماده و در دستش گرفت. راه خود را به سمت ساحل گرفت و همچنان که میرفت گاه گاه من را نگاه میکرد و بعد از چند قدم دیگر برنگشت و نگاهش را به جلوی قدم هایش دوخت و دور شد. ساعتم را نگاه کردم که پنج و نیم را نشان میداد. هوا شروع به تاریک شدن کرده بود و باران شروع به باریدن کرد و قطرات قرمز بود که از آسمان میبارید. همینطور که میرفت چتر آبی اش را باز کرد و بالای سرخودش گرفت. به موقع بود و باران قرمز نتوانست او را لمس کند. دور و دورتر میشد و قدم زدنش تنها چیز زیبایی بود که آنجا به چشم میخورد. باران لباس و بدنم را خیس و چسبناک کرده بود. دست در جیبم کردم و پاکت سیگارم را درآوردم و تنها سیگاری که باقیمانده بود رو بیرون آوردم و روشن کردم. سرم را بالا آوردم هوا دیگر تاریک شده بود و اثری از او هم نبود. فقط من بودم و باران و دریای قرمز و تحمل ناامیدی و رنجی که حالا به من هم مستولی شده بود. تا آخرین کام سیگارم همانجا ایستادم. کامل که خیس شدم من هم رفتم.