امروز بعد از اینکه برای هزارمین بار، از دست خودم و عمل نکردن به برنامه ها و اصول و استانداردهایی که برای خودم مشخص کرده بودم، کلافه شده بودم، ناگهان با یک جمله ناب چشم توی چشم شدم. البته این جمله ویژگی خاصی نداشت، اما بخاطر وضعیتی که تویش گیر کرده بودم بدجوری درکش میکردم. نوشته بود ایمان بدون عمل هیچ معنایی ندارد........
من هزاران بار از این جمله عبور کرده بودم حالا یا با گفتن اینکه خب که چی، یا با بلغور کردنش در گفتگوهایی که با بقیه داشتم و ژست مشاورهای سرتا پیاز را به خودم میگرفتم. اما امروز بدجوری به دهنم مزه کرد. درست مثل یخ دربهشت طالبی که سال ها قبل ،در عهد شاه وزوزک بعد از آب تنی کردن در دریا خورده بودم.
نشستم و با خودم فکر کردم، ولی از فکر کردن خسته شدم و تصمیم گرفتم دیگر فکر نکنم. حتی اگر زخمی شدم حتی اگر ترسیدم. نیاز دارم تا دیگر نترسم، بدوم و زمین بخورم و لذت ایستادن با دست و پای زخمی و داغون را بچشم.
پس به نوشتنم ادامه میدهم، حتی اگر خودم رغبت نکنم تا دوباره بخوانمش و حتی اگر دیگران رغبت نکنند که نگاهی به آن بیندازند.
نیاز دارم تا یک جنگجوی شجاع باشم!
چهره روز:

جمله روز:
مرگ وابستگیها یکی از زیباترین مرگ هاست. چرا که این مرگ، شما را رها و به زندگی باز می گرداند. شما باید به عنوان یک دانه بمیرید تا مثل یک درخت زندگی کنید.
شعر روز:
چون آینه باش ای عمو خوش بیزبان افسانه گو
زیرا که مستی کم شود چون ماجرا گردد شجون