
خسته و عصبانی از سر و کله زدن با پیام خطا (کد 72)، بیخیال نصب فتوشاپ می شوم و دوان دوان می آیم سراغ ویرگول تا شاید بتوانم کمی حال و هوایم را عوض کنم. امروز سومین روز از چالشم است و خیلی زود به نوشتن های شبانه ام عادت کرده ام.
ور افاده ای مغزم افتاده روی تکرار و می گوید: آخه این هم نوشتن داره؟ الان یه بچه هشت ساله ویندوز عوض میکنه. ایششش! من البته، خسته تر از آنی هستم که با او یکی به دو کنم و بگویم بله! نوشتن دارد و به سیبیل های کنده شده گربه ام که بچه هشت ساله بلد است ویندوز نصب کند و من در سن بیست و هشت سالگی، سه روز است با این نرم افزار وا مانده، ور میروم و گوگل و یوتوب هم که قربانش بروم، من را حواله می دهد به در و دیوار!
خب از اصل مطلب دور نشویم! وقتی ویلان و سیلان ولو شده بودم روی زمین و به همه جا و هیچ جا، نگاه می کردم یاد نوروز هفتاد و هفت یا هفتادوشش افتادم. بله میدانم که با نوشتن درباره دهه هفتاد، ستون های نوستالژی بازی را به لرزه در آوردم و ذخیره کوپن های خاطرات دهه هفتادم رو به اتمام است، اما دهه هفتاد بهترین دهه زندگی من است و من عاشق روده درازی در مورد آن زمان هستم. ما خانوادگی عاشق سریال خانه سبز و فرید جینگیل برد بودیم و این سریال را با چشم جان! تماشا می کردیم و من البته، بیشتر با پسر کوچولوی توی سریال که از لحاظ ابعاد و سنی به من شبیه تر بود و تیتراژهایش ارتباط برقرار می کردم.
آن سال ها ارتباط تازه ای با این سریال پیدا کرده بودم و آن هم این دیالوگ بود:
خواب خوشی داشته باش
با پررویی با ما باش!
و بنا بر شواهد و قراین که خواهرم باشد و او هم از دست من ذله شده باشد، در دید و بازدید های عید، یک نخ کاموا دستم می گرفتم و تک تک، جلوی مهمان هایمان می ایستادم و هم زمان با به حرکت در آوردن کاموا برایشان می خواندم :
خواب خوشی داشته باش
با پررویی با ما باش!
طبق گفته های شاهدان ماجرا، ابدا به چشم و ابرو آمدن مادرم و اخم های همیشگی پدرم که شبیه گره چارقد خدابیامرز، مادربزرگم است، توجهی نمی کردم و از مهمان ها دعوت به عمل می آوردم که با پر رویی با ما باشند.
پررو کلمه ای بوده که بارها خواهرم، موقعی که دزدکی به زندگی خوراکی های خوشمزه موجود در خانه مان پایان میدادم به من می گفت و البته یادم می آید یک بار در کلاس سوم راهنمایی که مصرانه به معلم ادبیاتمان میگفتم، باید به انشای من بیست بدهد و این حق من نیست و فلان به من گفت خب تو که با پررویی تمام نمره بیست رو گرفتی، حالا برو بشین سرجات.
الان در آستانه سی سالگی به این نتیجه رسیدم که پررویی یکی از ارکان اصلی خوشبختی و موفقیت است و من برخلاف نظر اطرافیانم که من را دختری محکم و سرسخت و البته کله شق می شناسند، نیاز شدیدی به عنصر پررویی در زندگی ام دارم.
ساعت یک نصف شب است و من مانده ام که چه طور شد که این طور شد و اصلا منظورم چیست! و چون نمی توانم نتیجه ای از این آجیل مشکل گشایی که در بالا تقدیم حضورتان کردم بگیرم،خیلی صادقانه پایان یادداشتم را باز اعلام می کنم تا زودتر بخوابم و خوانندگان گرامی را بیشتر از این با نتیجه گیری های جفنگم، گیج نکنم!
مرسی.اه!
خودت می آی بیرون و بدون هیچ انگیزه عاقلانه ای دیپلم دکتری تو ریز ریز می کنی، می ریزی توی توالت و سیفون شم میکشی. بسیار خوب! جنابعالی می گی خودمو از شرش خلاص کردم، ضمن اینکه بی میل هم نیستی که ما استغنای طبع تو رو تحسین کنیم. ولی ما این کارو نمی کنیم، نه. در هیچ کجای دنیا به خاطر یک عناد به خود وحشیانه، این پرخاشگری های مبتذل، به هیچ ابلهی پوان نمی دن، مگر اینکه با ارفاق و ترحم روش قضاوت بشه.