از وقتی که بچه بودم، به کرات این حرف ها را از اطرافیانم شنیده بودم. تو خیلی حساسی، تو خیلی مهربانی، تو خیلی دید خوبی به بقیه داری، خیلی خوش باوری..... و همه این ها ختم می شد به این نصیحت که، عزیزم میدانیم تو خیلی دختر خوبی هستی، ولی دنیا به آدم هایی مثل تو نیاز ندارد. باید گرگ باشی تا بتوانی دوام بیاوری.
من همیشه خدا، به این فکر میکردم که چطوری خودم نباشم و اصلا چطور میتوان یک گرگ درست و حسابی شد که کسی سرش را کلاه نگذارد. اول سعی کردم تمامی سرگرمی ها و کارهایی که از آن ها لذت میبردم را قطع کنم تا محکم تر شوم، چون دنیا به این چیزها احتیاج نداشت و منتظر دختری بود که مانند ترمیناتور از روی همه چیز رد شود و قدرت و برتری خودش را اثبات کند. بعد سعی کردم گریه نکنم. ولی این کار نتیجه ای کاملا برعکس داشت. یعنی هر چقدر من زور می زدم تا جلوی خودم را بگیرم، نمی شد و همیشه خدا سی ساعت از بیست و چهار ساعت شبانه روز، چشم هایم پر از اشک بود.
دیری نگذشت که متوجه شدم تمام تصمیم هایی که گرفته بودم به جاهای خوبی ختم نمی شود، یعنی نه تنها موفق به کسب عنوان گرگ نشدم بلکه هر چه بیشتر سعی میکردم زرنگ تر باشم، بیشتر، شبیه احمق ها رفتار می کردم.
یاد جمله مامانم افتادم که می گوید، کلاغه خواست مثل کبک راه بره، راه رفتن خودش هم یادش رفت. من هم شتر گاو پلنگی شدم آن سرش ناپیدا. مثل این حیوانان دو رگه ای شدم که در زیر نمونه ای از آنها را مشاهده می فرمایید.

اوایل عصبانی و ناراحت بودم از اینکه من به زور خودم را عوض کردم، ولی هیچ پاداشی در انتظارم نبود. بعد ها کم کم به این نتیجه رسیدم که خودم بودن هیچ مشکلی ندارد. این که احساساتی بودن خودت را قبول کنی و بپذیری. اینکه بدانی ویژگی های شخصیتیت نه بد هستند نه خوب. صرفا این ها هم یکی از ویژگی های وجودی تو هستند، مثل قد و دماغ و چشم و ابرویت که همگی منحصرا فقط مال تو هستند.
الان پذیرفتم که حتما خدا خودش صلاح دیده در موقع آفرینش من بعضی از ادویه ها را سرازیر کند و از بعضی ها هم قد یک مثقال به من اضافه کند و من هم نمی خواهم در کارش دخالت کنم. نمی خواهم آن قدر لقمه را دور سرم و کل دنیا بچرخانم و تازه بعد از کلی صرف انرژی، خسته شوم و با خودم بگویم آهــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــان! از اولش هم باید خودم می بودم.
دوست دارم خودم باشم. یک آدم معمولی و بی ادعا که حس نمی کند تافته جدابافته است و حتما باید جدابافتگی اش را در چشم و چال مخاطبان و بقیه فرو کند. تازه فهمیدم چه کلاه گشادی سرم رفته که به نصیحت دیگران گوش دادم.
در این برهه از زندگی ام فهمیدم ، کسانی که در مورد خاص بودن و مزیت های اجتماعی و لزوم فتح قله های موفقیت اظهار فضل می کنند، یک مشت آدم بیکاری هستند که قله های موفقیت که هیچ، پله های خانه خودشان را هم نمی توانند بالا بروند.
آخیش خیالم راحت شد روز از شاهین کلانتری:
آیا شما از افرادی هستید که به خاطر ترس از حرف و نقد دیگران کاراتون رو ارائه نمی کنید؟
می ترسید نوشته هاتون رو منتشر کنید و مسخره تون کنن؟
فکر می کنید باید خیلی خوب و کامل باشید که توسط دیگران پذیرفته بشید؟
یه بار دیگه جمله بومارشه رو بخونید.
آنجا که ایراد و انتقاد نیست، مدح و ستایش هم لذتی ندارد.
سوخت روز:
اگر کسی بخاطر تصمیماتی که مربوط به زندگی من هست قراره ناراحت بشه، پس بذار بشه! هیچ کس جای تو نیست. تو فقط میدونی که چطور باید از زندگیت راضی باشی.
جمله طلایی روز:
شخص باید همچون نگهبانی زیرک و هوشمند ، در درون روح خود قرار گیرد و به هیچ اندیشه منفی اجازه ورود ندهد. (جان پال توئیچل)
شعر روز:
ترسم نرسی به کعبه ای اعرابی
این ره که تو می روی به ترکستان است.