نمی‌دانم...واقعا نمی‌دانم این شب ها با من چه میکنند
انگار روحم را از تنم کشیده‌اند و حال یک پیکر یخ زده‌ام که در کالبد یک شهر بی‌صدا نفس میکشد...
ساعت هاست روبه‌روی اینه ایستاده‌ام...دقیق تر از هر بازپرس
به چشم های خودم خیره شده‌ام...
به این دو گوی ابی که گویی دیگر نوری در انها نیست...
چه چیزی را گم کرده‌ای؟ چه چیزی از تو رفته است که حالا تمام وجودت شبیه اتاق خاک خورده‌ای شده که پنجره هایش را با گل گرفته اند
آه....بوی دلتنگی
او نه یک حس ، نه یک واژه بلکه یک کابوس است
این دلتنگی نه یک مهمان ناخوانده بلکه ساکن دائمی است که در رگ هایم جریان دارد
هر سپیده‌دم با سوزش زخم هایم بیدار میشوم که نه با تیغ بلکه با مرور خاطرات به وجود امده‌اند
دلم برای منی تنگ شده که دیگر....نیست
منی که باور و امید داشت...
منی که بدون لرزش صدا میتوانست از خاطرات و رویا های رنگارنگش بگوید
این روزها سایه‌ام از من جلو میزند...گویی او هم از من فرار میکند
گویی او هم طاقت این حجم از نبودن و شکستن را ندارد
این روزها سینه‌ام تیر میکشد!
شاید غرور له شده‌ام باشد ، شاید از اخرین قطرات امیدم ، یا شاید هم استخوان های بی‌گناه سینه‌ام هستند که دیگر توان این قلب بیمار را ندارند
و من هم در این بازی بی پایان زمان ، یک تماشاگر هستم
تماشاگری که شاهد خودکشی تدریجی احساساتش است...
به من بگو ای موجود تنها ایا تا کی باید این بار سنگین را بدوش بکشی؟
تا کی باید لبخند بزنی و وانمود کنی همه چیز خوب است درحالی که در دلت یک گورستان قدیمی و خاک خورده ار ارزو های بر باد رفته‌ات داری؟
نه...دیگر نمیتوانم
دیگر حتی خودم را هم نمیشناسم ، گویی از من قدیم هیچ چیزی باقی نمانده...
آری من گم شده‌ام...
و غمگین ترین بخش ماجرا این است که دلتنگی من برای خودم است...
برای من خندان ، برای منی که شاد بود ، برای منی که میتوانستی با نخ ارزو های رنگینش تمام کره‌ی خاکی را فرش کنی....
ولی افسوس که از من قدیم فقط پیکری یخ زده باقی مانده است....
