جــنــونــــ🎶🃏
#P6
قبل از حرکت هواپیما آروم از جام بلند شدم و با قدم های کوتاه و آروم سمتشون حرکت کردم
انگار نزدیک شدنم رو حس کردن که دست از حرف زدن برداشتن و خیره خیره نگاهم میکردن
یه قدم مونده بهشون ایستادم...نرم سرم رو بلند کردم و با قیافه ای که هیچی رو نشون نمیداد ، نگاهم رو سریع چرخوندم و دوباره به حالت عادی و بیحسی بهشون چشم دوختم
برق چشم هاشون انگار یه علامت تعجب بود...
لب هام رو از همدیگه فاصله دادم و شروع کردم به صحبت
-تمام لوازم الکترونیکی و ارتباطی تون به علاوه ی تمام مدارک و کارت شناسایی و هرچی که به زندگی شخصی و کاریتون هست رو بزارید تو این کیف.
و بعد کیف سیاه رنگ متوسطی رو جلوشون گذاشتم
چشماشون گرد شد و لباشون از هم فاصله گرفت...اون پسره enginier یا همون آنوتونیو
با صدای بلندی گفت:
+یــعــنــی چــــی؟؟؟؟
و بعدش مار خوش خط و خال گروه....مرسدس
با صدایی که سعی میکرد خونسرد باشه گفت:
+درسته رئیس گروهی ولی قرار....
نزاشتم حرفش رو ادامه بده دیگه صبرم به سر اومد...با صدای بلند و ترسناکی که حتی نیلا رو به لرز مینداخت غریدم
-گفتم بندازید داخلش
رنگ همشون پرید ولی اون دختره رامونا واقعا مثل اسمش روباه بود که سعی کرد با آرامش ظاهریش گولم بزنه...
ولی من استاد تظاهر بود...
موهای حناییش رو با آرامش پشت گوشش زد و با لحن عجیبی گفت
+اما بر اثاث قوانین ما نمیتونیم هویت همدیگه رو بفهمیم و اینکارو مساویه با فهمیدن هویت ما و فکر نکنم سازمان این رو بخواد
از تهدید درون صداش خندم گرفت...
این دختر فکر کرده بود برام مهمه؟؟
بدون هیچ گونه تغیر حالتی توی صورتم ایجاد کنم صورتم رو جلو بردم
درحدی نزدیک کردم که سرم کنار گوشش بود و فقط خودش میشنید
با صدای خطرناکی لب زدم:
-من حتی میدونم دیشب شام رو با کی خوردی...و اون سازمان
پوزخند صدا دار و آرومی زدم و ادامه دادم
-حتی به اندازه ی پشیزی واسم ارزش نداره...تو مواظب ایمیلیا باش هنوز کامل خوب نشده...رامونا
همشون رو با سنسور های مخصوص بررسی کرده بودم
و خیلی زود فهمیدم تخــ.. م وصل کردن ردیاب یا شنودی به خودشون نداشتن پس ابایی از گفتن اسمش نداشتم...
لبخندی زدم که بیشتر شبیه آدم های عوضی شدم و آروم عقب کشیدم
و خب....اینم تاوان بازی کردن با من
دوباره با صدای آروم اما ترسناکی غریدم
-خوشم نمیاد حرفام رو تکرار کنم پس هرچی گفتم از این به بعد غیر از عمل حتی باشه هم نشنوم...زووود
همه نوبت نوبت وسیله هاشون رو توی کیف انداختن و وایسادن
دستی توی جیب شیشم داخلی کتم انداختم و شناسنامه ها و جزئیات ریز رو بیرون آوردم و انداختم روی یکی از صندلیا.
رو به همشون با قیافه ی خونسرد و حرص دراری که مختص خودم بود گفتم
-اینبار رو ازتون گذشتم چون ناشی بودید ولی بار بعدی وجود نداره... حرفام رو تکرار نمیکنم پس خوب گوشاتون رو باز کنید.
وقتی تاثیر حرفم رو توی چهره شون دیدم حرفم رو ادامه دادم
-مقصد فعلی ما آمریکاست....میریم اونجا برای کار های لازم و آموزش...آموزش از فردا تا شیش روز دیگه شروع میشه
ما ۲۹ دسامبر یا روز کریسمس به سمت مکزیک میریم
درواقع همه با هم دوستیم و برای دیدن خاله ی عزیز [sleep] میریم مکزیک
و توی خونه اش میمونیم...احتمال داره این ماموریت تا چند وقتی طول بکشه و در طول این مدت ارتباط با خانواده هاتون ممنوع
نگاه آخری به چهره شون انداختم و گفتم
-درضمن اسماتون رو از روی شناسنامه بردارید و همدیگه رو با اون اسما صدا بزنید....هر اشتباهی مساویه با حذف شدن از صحنه ی زندگی و زندگی شخصیتون هم همینطور پس حواستون رو جمع کنید
خیلی غیر مستقیم بهشون فهموندم اشتباهی کنن نه تنها خودشون میمیرن بلکه خانواده هاشون هم با خودشون میکشن پایین.
انگار خودشون هم خوب متوجه شدن کهبا صورتی که از ترس سفید شده بود خیره بودن بهم...
عقب گرد کردم و دورتر از اونا نشستم و سرمو تکیه دادم به پشتی صندلی...
برای من که اتفاقی نمی افتاد حتی اگه دستگیر میشدم....فقط اونا بدبخت میشدن
شاید با عوضی بازی تموم به رامونا یاد آوری کردم ولی برای خودش بود.....
سرم کمی درد میکرد و جو داخل هواپیما یکم سنگین شده بود.
صدای کمک خلبان به گوشم خورد
=لطفا کمربند های ایمنی تون رو ببندید
بهشون اخطار داده شده بود که از بلند گو استفاده نکنن چون من میگرن دارم.
پوزخندی رو لبم اومد
بدبخت های پاچه مال.....
با بلند شدن هواپیما دیگه به چیزی فکر نکردم و سعی کردم استراحت کنم.