ویرگول
ورودثبت نام
Hanita
Hanitaتمام روز غمگین است و کج خلقی میکند... و زمانی که با خود تنها میشود دستش را روی گلویش میگذارد و میگوید : اینجاست...رد نمی‌شود.
Hanita
Hanita
خواندن ۱ دقیقه·۴ ماه پیش

رقص در تماشاخانه‌ی ابدیت

زندگی بوم سپیدی است که ما با مرکب اراده‌ی خود آن را نقش میزنیم.

این مسیر نه یک گذرگاه هموار که یک میدان نبرد میان تقدیر و رویا ست...

ما در این جهان آفریده شده‌ایم تا به بی‌معنایی معنا بدهیم...

در جست و جوی خویشتن آدم مسافری است که در کوچه های پر پیچ و خم به دنبال گم شده‌ای به نام " خود " می‌گردد...

نقاب ها سنگین ترین باری هستند که بر روح سرکش آدم ها آوار شده‌اند...

باید قوی بود و تمام آنچه را که ادم‌ها از ما ساخته‌اند را به آتش کشید...

زندگی دیوار‌های بلندی از جنس ترس و تردید برای ما ساخته است تا در بند امنیت پوشالی بمانیم...اما پرواز نه در اسمان های باز که در قلب همین قفس ها متولد می‌شود.

هر سنگ این دیوار فرصتی است تا با ضربه‌ی مشت جسارت و ایمان فرو بریزیم...

ما نیامده‌ایم تا تسلیم جبر جغرافیایی شویم ، ما امده‌ایم تا مرز های غیرممکن را جا به جا کنیم...

عشق در میان زندگی همان درخشش و شعله افروزی است که سردی ها را از بین می‌برد...

زندگی حقیقی لحظه‌ای رقم می‌خورد که بین "بودن" و "شدن" دومی را انتخواب کنی.

باید طعم تند خطر را چشید و با تمام وجود به دیدار و استقبال ناشناخته‌ها رفت...

کسانی که از سوختن در مسیر راستی و حقیقت نترسیدند ، جاودانه خواهند شد...

بازی زندگی برنده‌ی ابدی ندارد...فقط بازیگران جسور را به خاطر می‌سپارد...

پایان این نمایش نه مرگ ، که شکوه و اصالت است.

ادبیاتدکلمه
۱۰
۰
Hanita
Hanita
تمام روز غمگین است و کج خلقی میکند... و زمانی که با خود تنها میشود دستش را روی گلویش میگذارد و میگوید : اینجاست...رد نمی‌شود.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید