
دوباره که برگشتیم به جایگاهِ اول. تاسم چهار آورد و مارگزیدهی تنبلی شدم و برگشتم به همانجایِ اول.
سهسالی هست که سوا از هفتسال درسِ مدرسه، زبان میخوانم اما هنوز در همان سطحِ مبتدی در جا میزنم.
رهایش میکنم اما باز میبینم او را لازم دارم؛ حکایتِ همان دندانِ لقی است که برای جویدنِ تهدیگِ ماکارانی به او نیاز داری اما از طرفی هربار؛ زبانِ گوشتیت را میخراشد.
اینبار ولی تصمیم گرفتم رهایش نکنم مثله کنه خونش را بمکم؛ زنده نگذارمش چون زیادی دارد به من ضربه میزند.
بالاخره که چی؛ نباید این پرونده بسته شود؟ظالمِ انگلیسی سرِ جای خود بشیند و منِ مظلوم او را همهفن حریف شوم.
۱۴۰۴/۵/۲۶