وقتی نگاهم می‌کنند انگاری سنگم.
یک آدم بی‌عاطفه که برایش مهم نیست، چه اتفاقی افتاده و فقط تماشا می‌کند.
اما برایم مهم است.
در ذهنم مرثیه‌خوانان می‌خوانند.
اگر کمی جلوتر بیایی، غم در چشمانم سرازیر است.
باید قوی باشم، به چه‌علت؟ چون بنی‌عادتم.
مشت گره‌کرده در برابر ناملایمات احتمالی.
حس واقعیِ من در نوشته‌هایم هست.
آن‌زمانی که خانه را از هیاهوی آدم‌ها چهار قفله می‌کنم و پناه می‌برم به نوشتن.
نگفته‌های زبانم را در تایپ کردن حرف به حرف جلو می‌برم.
چرتکه می‌اندازم و باز کم می‌آورم.
عزیزانم؛ آدم‌ها با هم فرق می‌کنند.
کمی متفاوت نگاهشان کنیم چون نگاه‌ها هم زهرناک است.
۱۸تیرماه ۱۴۰۵
پاراگراف|حنانه‌سندگل
