
چندی پیش؛ مطلبی را در لینکدین میخواندم با عنوانِ بهترین شغلِ دوم دنیا.
شغلی پارهوقتی که هم تعطیلاتِ تابستان دارد و عید نوروز و هم استراحتِ آخر هفته.
خدا نکند که بین التعطیلی هم آن وسطها خودنمایی کند؛ بساطِ رفتن به شمال آماده است.
قطعیِ آبو برق و گاز هم که باشد نور علینور تر.
کلهم اجمعین؛ ۵ساعت از روزت را در ساعتِ صبحگاهی میگیرد و السلام.
آن هم با حقوقی عالی؛ یک گرم و دویست سوت طلای الآن.
آن هم فقط برای سی، چهلتا بچه درس دادن.
(حالا فرهنگ، ضریب هوشی، اختلالاتِ روانی و... متفاوتِ بچهها که به ما ربطی ندارد.)
بگذارید زیرنویسِ شبکهی خبر کنیم که از همهی ارگانها ما بهتر حقوق میدهیم.
به هر نحو؛ عمه بتولِ فامیل باید زودتر از خودمان از حقوقمان خبردار شود.
از این گذشته؛ بهترین بیمهی کارمندانِ شغل دوم را دارا هستیم؛ طوری که هفتهی پیش، مدیرِ وزارتِ خارجهی سوئیس به ما زنگ زد و گفت: رمزِ موفقیتِ شما چیست؟
من هم با تسلطِ کامل به زبانِ انگلیسی و گفتنِ"In the name of God"شروع کردم به توضیح:(شما هم خوب بشنفیت این حرفهای مرا باید طلا نوشت)
هلو دوستِ عزیز.
در ابتدای امر؛ باید بهترین بیمهی شغلِ دوم را برای کارکنان فراهم کنی.
مثلن اگر عینک مهم ترین نیازِ اوست؛ خدماتِ چشم پزشکی را برابر با پفکِ چیتوز کنی تا حواسشان به چشمهایشان باشد.
و یا خوش قول ترین ارگان در پرداختِ طرف های قراردادتان باشید طوریکه شش ماه بعد از انجامِ وظیفهزیاد به قطع همکاری بپردازند.
احیانن هم پا یا دستشان شکست باز هم به ما مربوط نیست، نهایتن ده روز مرخصی میدهیم که آن هم بعدِ دو روز باید بیاید سرکلاس.
آخر نیروی ذخیره نداریم.
و اگر بازنشسته هستند؛ خدماتِ کفن و دفنشان هم به ما مربوط نیست.
به ما چه که مردند؛ باید قبل از هفتاد سالگی بمیرند تا شامل بیمهِ گلدِ ما شوند.
این قسمت: بیمه
۱۴۰۴/۵/۱۲