سالهایاولِخدمتم بود و ساعاتی از موظفیم در مرکز مشاوره میگذشت.
هر روز کیسهایجدید و غریب.
هر روز رنجش؛ سنگینتر از روزِ قبل.
خوب یادم میآید که صبحِ یک روزِ بهاری بود و هوا دلچسب.
پشتِ پنجرهی مدرسه چایی میخوردم و از منظرهی سرسبزِ بیرون لذت میبردم.
+بر خرمگسِمعرکه لعنت؛ باز از اداره زنگ زدند.
اینبار هم کیسِ جدید.
با خودم نق میزدم و میگفتم: تعطیلاتِ تابستانی شروع شد؛ چرا ولم نمیکنند.
بالاخره؛ دخترک با مددکار وارد شد.
صورتی گلگون، قدی متوسط و لبخندی که از لبش جدا نمیشد.
به گفتهی همراهش؛ مادرش معتادِ کارتن خوابی بود که دختر و پسرش را پیش پدرومادرش در اینجا رها کرده بود و متاسفانه هفتهی پیش در پایین یکی از پلهای فلان شهر اوردوز کرده ولی نه این پایانِ ماجرا نبود؛ آن زن چهار ماهه باردار بود.
از که؟ (خدا کند ندانید)
کنارِ هم نشستیم نه در اتاقِ مشاوره( چون آنجا گوشها زیاد بود و شهر کوچک)
زدیم داخل حیاط.
یک لیوان چای برایاو و یکی برایمن.
پرسیدم: چه خبر؟
و لبخند زد و گفت: من ولش نمیکنم.
+کی رو ول نمیکنی؟ برادرت رو؟
_ نه نامزدمو، عشقمو، زندگیمو، تنها کسی که بهم محبت میکنه، اون بهم قول داده بریم محضر ازدواج کنیم .
+خب؛ چرا تو رو نمیبره محضر؟
_آخه خانوم، شناسنامه نداره.
با سادهلوحی گفتم: وا شناسنامهاش رو گم کرده؟
اینبار خندید و گفت: نه خانوم، اون افغانیه. قاچاقی اومدن ایران.
یخ زدم و سریع پرسیدم: چه شکلی باهاش آشنا شدین؟
با خوشحالی گفت: یک روز با مامانم اومد خونه.
از اون به بعد؛ هر بار که میاومد برام یک چیز میگرفت، باورتون میشه برام گوشی خرید که همش باهم حرف بزنیم.
میگفت هرچی دوست داری بگو برات بگیرم اما.
چای را سر کشیدم و گفتم :اما چی؟
غمناک شد و گفت: اما هروقت بهم محبت میکرد بعدِ رفتنش؛ مامانم منو میزد و میگفت: نمک به حرام.
و...
۱۴۰۴/۵/۱۵