شنیدم که میگفت: باید زنان خاورمیانه را از دست خدا نجات داد ولی از کجا به کجا؟
خیلی چیزها انتخاب خودمان بودهاست.
روزهی سکوتمان در برابر ظلم،
ادامه دادن مسیری که از همان اول عبث بوده،
دلبستن به مردهایی که فکر میکردیم: این یکی با همه فرق میکند.
بذر اعتماد به نفس در ما کاشته نشد.
یک ابزار که کاراییش مهم است.
و هر بار منتظر یک مرد ناجی.
حتا در تخیلاتمان هم زن ناجی نداریم.
چه ریشهی کهنی دارد این طرز فکر که در ذهن من قرن بیستو یکمی هم جا افتاده است.
بها دادن به هرچیز مذکری حتا گاو نر حنایی.
کجای راه گم شد این حس ارزشمندی؟
مگر ملکهی سبا، آرتمیس و آتوسا از همین دیار بلند نشدند؟ از همین بینالنهرین که الان کانون جنگ شده است.
به نظر دیگر کافیاست، مهلت مردان برای حکومت خاورمیانه پس از قرنها تمام شده.
حاکمانی خوبی نبودند، خودمان کار را به پایان میرسانیم.
۲۰تیرماه ۱۴۰۵
پاراگراف|حنانهسندگل 🪦🫂